Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Υπάρχουν στιγμές που η αγκαλιά μοιάζει με ασφάλεια, σαν καταφύγιο στον κόσμο που καταρρέει γύρω μας. Αλλά υπάρχουν και εκείνες οι αγκαλιές που, αντί να σε γαληνέψουν, σε πληγώνουν περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Η αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά, αλλά εσύ το παραβλέπεις γιατί ελπίζεις, πιστεύεις ότι το σώμα μπορεί να κρύψει τα συναισθήματα που στροβιλίζονται στην καρδιά σου.
Μερικές φορές οι λάθος αγκαλιές δεν είναι μόνο από το λάθος πρόσωπο, αλλά και από το λάθος timing. Είναι εκείνες οι στιγμές που, ενώ γύρω σου είναι σιωπή, η αγκαλιά που παίρνεις σε γεμίζει με την αίσθηση της απώλειας. Όχι την αίσθηση της ζεστασιάς, αλλά την κρύα συνειδητοποίηση πως δεν είσαι εκεί που πραγματικά θέλεις να είσαι. Σα να είσαι εγκλωβισμένη σε μια αγκαλιά που δεν σου ανήκει, που δεν είναι για σένα.
Αυτή η αγκαλιά που την προσμένεις και την εύχεσαι, αλλά όταν τελικά τη ζεις, καταλαβαίνεις ότι σε βυθίζει στον πόνο. Δεν είναι η αναγνώριση που χρειαζόσουν, ούτε η προστασία που περίμενες. Είναι η απουσία, η έλλειψη όλης της ουσίας που θα ήθελες να νιώσεις, αλλά ποτέ δεν ήρθε.
Η λάθος αγκαλιά μπορεί να είναι από τον άνθρωπο που κάποτε σου έδινε όλο του το είναι, και τώρα μόνο τα χέρια του σου προσφέρουν μια παγωμένη επαφή. Και εσύ αναρωτιέσαι, γιατί δεν την ακούς αυτή την αγκαλιά; Γιατί νιώθεις ότι κάθε δευτερόλεπτο που περνάει σου απομακρύνει την αλήθεια, σου κλέβει το χαμόγελο. Η λάθος αγκαλιά είναι αυτή που δεν καταλαβαίνει τίποτα για εσένα, παρά μόνο τις σιωπές σου. Και αντί να σου φτιάχνει τη μέρα, σε κάνει να νιώθεις πιο μόνη από ποτέ.
Δεν είναι η αγκαλιά που σε καλύπτει, αλλά εκείνη που σε αφήνει να αιωρείσαι στο τίποτα. Μην ψάχνεις γι’ αυτήν. Μην προσπαθείς να την «διορθώσεις», γιατί ό,τι δεν είναι σωστό δεν πρόκειται να γίνει ποτέ σωστό. Μερικές φορές, οι λάθος αγκαλιές είναι εκείνες που μας διδάσκουν να μάθουμε να αφήνουμε πίσω μας ό,τι δεν μας αξίζει.
