Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου
Κάποιος κάπου με ρώτησε αυτές τις μέρες, ποιες θα ήταν οι ιδανικές μου διακοπές..
Γρήγορα απάντησα, γνωστή ετοιμόλογη άλλωστε, ότι διακοπές για μένα είναι να δραπετευω από την τρεχαλα της κάθε μέρας μου.
Διακοπές είναι να φεύγω στο αγαπημένο μου νησί.
Διακοπές είναι όταν μπορώ να ξαπλώνω αμέριμνη σε μια ψάθα να γίνομαι ένα με τη θάλασσά μου, να βυθιζομαι στην ησυχία του βυθού της.
Να χαλαρωνω ανασαινοντας βαθιά με τα τζιτζικια να παλαβωνουν στ’αυτιά μου με τα μάτια κλειστά και τη μυρωδιά από το αντιηλιακό καρύδα να μου τρυπαει τη μύτη για να μην ξεχάσω που βρισκομαι, πόσο Καλοκαίρι είναι!
Να χαλαρωνω ανασαινοντας βαθιά με τα τζιτζικια να παλαβωνουν στ’αυτιά μου με τα μάτια κλειστά και τη μυρωδιά από το αντιηλιακό καρύδα να μου τρυπαει τη μύτη για να μην ξεχάσω που βρισκομαι, πόσο Καλοκαίρι είναι!
Διακοπές είναι ένα βιβλίο που αγοράστηκε καιρό και τώρα βρίσκεται στο προσκέφαλο μου παρέα σ’ αυτό το γλυκό, νωχελικο μεσημέρι που αντί να τρέχω να προλάβω εκκρεμότητες και χρόνους παράδοσης εγώ να αφήνομαι στο ταξίδι των σελίδων του.
Διακοπές είναι αυτή η μυρωδιά από καρπούζι, γλυκιά πολύ και δροσερή, από ουζάκι με χταποδακι μετά τη βουτιά.
Ομως…
Οι καλύτερες διακοπές είναι όταν (θα) είμαστε μαζί. Όταν ξυπνάμε αγκαλιά και μπορούμε να μιλάμε ώρες περί παντως επιστητού, όταν σιωπουμε άλλο τόσο και τα έχουμε έτσι πει πάλι όλα με τα μάτια.
Όταν ο ένας συμπληρώνει τη φράση του άλλου σαν σε μόνιμη ενδοσυνενοηση.
Όταν αυτοσαρκαρκαζομαστε και γελάμε με νόημα με ενα ποτήρι στα χέρια και τη ζωή να κυλά χωρίς ρολόι και πρόγραμμα.
Με κινητά κλειστά και χέρια ανοιχτά.
Όταν μια αγκαλιά γίνεται όλος ο κόσμος, όταν όλος ο κόσμος γίνεται μία αγκαλιά όταν μια στιγμή χωρά ένα ολόκληρο είμαι με ένα φιλί που τελειώνει πριν σωθεί ολοκληρωτικά η ανάσα, όταν ένα σε θέλω γίνεται το έχω που ισούται με την πληρότητα στα όρια του απόλυτου! Ναι αυτή που φοβάσαι γιατί ξέρεις ότι μοναδικά συμβαίνει κι όταν σου τύχει τρέμεις μη χαθεί και δεν προλάβεις να τη ζήσεις!
Όταν ο ένας συμπληρώνει τη φράση του άλλου σαν σε μόνιμη ενδοσυνενοηση.
Όταν αυτοσαρκαρκαζομαστε και γελάμε με νόημα με ενα ποτήρι στα χέρια και τη ζωή να κυλά χωρίς ρολόι και πρόγραμμα.
Με κινητά κλειστά και χέρια ανοιχτά.
Όταν μια αγκαλιά γίνεται όλος ο κόσμος, όταν όλος ο κόσμος γίνεται μία αγκαλιά όταν μια στιγμή χωρά ένα ολόκληρο είμαι με ένα φιλί που τελειώνει πριν σωθεί ολοκληρωτικά η ανάσα, όταν ένα σε θέλω γίνεται το έχω που ισούται με την πληρότητα στα όρια του απόλυτου! Ναι αυτή που φοβάσαι γιατί ξέρεις ότι μοναδικά συμβαίνει κι όταν σου τύχει τρέμεις μη χαθεί και δεν προλάβεις να τη ζήσεις!
Και σ’ όλο αυτό το ιδανικό στορυ (σε άπταιστα Ελληνικά) διακοπών τούτη η ρημάδα η παρένθεση του “θα” παραπάνω να κάνει κι όλη τη διαφορά!
Κι έτσι θα φανταζομαι πάλι και σε κουβαλάω μέσα μου και φέτος το Καλοκαίρι.
Και έτσι κάθε βράδυ θα σου λέω “καληνύχτα” και θα σε περιμένω να φανείς.
Θα σε σκέφτομαι και θα ονειρεύομαι τις ιδανικές μου διακοπές!
Μαζί σου…
Ετσι. Μόνο!
