Γράφει η Βάσω Θεοδωρίδου
Κάποτε ο Λειβαδίτης είχε πει “…και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι
και δεν παίρνει τίποτα ο ένας απ΄τον άλλον. Γιατί ο έρωτας είναι ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν.”
Και είχε εν μέρει δίκιο. Πολλές φορές σμίγουμε με έναν άνθρωπο,περνάμε όμορφες και άσχημες στιγμές,δίνουμε κομμάτια του εαυτού μας και της ζωής μας στον άλλον και όταν χωρίζουμε όλα αυτά γίνονται αναμνήσεις που με τον καιρό χάνονται και αυτές.
Συμβαίνει όμως αυτό με όλους τους ανθρώπους;
Μήπως υπάρχουν και κάποιοι πιο ιδιαίτεροι και σημαντικοί άνθρωποι που τα σημάδια τους μένουν χαραγμένα στην καρδιά και στο μυαλό μας για περισσότερο χρονικό διάστημα;
Φυσικά και υπάρχουν. Πάντα υπάρχουν εξαιρέσεις.
Και για μένα εξαίρεση είναι ο άνθρωπος που κατάφερε να μην ξεχαστεί ακόμα και αν πέρασε καιρός.
Ο άνθρωπος που το χάδι του ήταν ίδιο και ακόμη πιο στοργικό από την τελευταία φορά που τον είδα.
Το βλέμμα και η μυρωδιά του κορμιού του ήταν εξίσου διαπεραστικά όπως και την πρώτη φορά που τον αντίκρισα.
Και το φιλί του,αυτό το φιλί που διαπερνούσε και ανατρίχιαζε όλη μου την ύπαρξη δεν είχε αλλάξει καθόλου. Ήταν το ίδιο παθιασμένο και παράλληλα τρυφερό φιλί που μου είχε δώσει κάποτε.
Αναμνήσεις που δεν κατάφεραν να χαθούν,αλλά περίμεναν καρτερικά μέχρι να ξανά πάρουν σάρκα και οστά .
Και όταν πήραν κατάλαβαν πως αυτοί ακόμα και μέσα από την τρέλα του έρωτα γνώρισαν ο ένας τον άλλον,αγκάλιασαν τα ελαττώματα και τα πρωτερήματα ο ένας του άλλου.
Δεν έκαναν πίσω. Δεν τα παράτησαν.
Γιατί το μαζί το ήθελαν και όταν υπάρχει θέληση όλα μπορούν να γίνουν.
Και τα όνειρα μπορούν να γίνουν πραγματικότητα και οι έρωτες μπορούν να γίνουν σχέσεις.
Αρκεί να ξέρεις να σέβεσαι,να εκτιμάς και να περιμένεις. Και σίγουρα να νιώθεις.
Και κάπου εδώ έρχομαι εγώ να πω πως ο έρωτας ναι είναι ο πιο δύσκολος δρόμος για να γνωρίσεις κάποιον, γιατί ο έρωτας είναι κτητικός, ζηλιάρης και γεμάτος τρέλα και όλα αυτά δυσκολεύουν τη γνωριμία των δύο ανθρώπων.
Όμως ο έρωτας σε διδάσκει και την καλοσύνη, τις αμοιβαίες υποχωρήσεις και την ανιδιοτέλεια. Γιατί από τον έρωτα δεν μπορείς να φύγεις χωρίς να έχεις μάθει κάτι για σένα και για τον άλλον. Μοιράστηκες, έζησες μαζί του στιγμές. Θα ήταν τρελό να μην σου άφησε το παραμικρό μάθημα.
