Γράφει η Φύλλις Γκούστη
Σε έναν κόσμο όπου αποφεύγουμε να εισχωρήσουμε εντός μας, να αγγίξουμε τα ψυχικά μας τραύματα, τις πληγές, τα σκοτάδια και τους δαίμονές μας, καταλήγουμε συχνά να γινόμαστε οι ίδιοι δαίμονες. Όχι μόνο για τον εαυτό μας, αλλά και για τους ανθρώπους γύρω μας.
Το χειρότερο είναι ότι δεν το βλέπουμε. Δεν το υποψιαζόμαστε καν, και έτσι κατηγορούμε και κριτικάρουμε τους άλλους. Νομίζουμε πως φταίνε εκείνοι. Νομίζουμε πως είμαστε καλύτεροι. Νομίζουμε πως δεν θα το καταλάβουν ποτέ. Νομίζουμε, πως μπορούμε να τους κοροϊδέψουμε.
Όμως, η αλήθεια πάντα βρίσκει τον δρόμο της. Φανερώνεται τις κρύες νύχτες της ψυχής μας, όταν είμαστε ολομόναχοι, χωρίς κανέναν δίπλα μας. Εκείνες τις στιγμές, όλα τα σκοτάδια μέσα μας αναδύονται μαζί, επιτίθενται και μας κατακλύζουν. Εκεί, δεν υπάρχει κανείς να μας σώσει από τον εαυτό μας. Ακόμη και αν δεν θέλουμε να το δούμε, γινόμαστε το προϊόν που απλόχερα προσφέρουμε στον κόσμο.
Η ζωή μας είναι μία και τη ζούμε ακριβώς όπως πρεσβεύουμε. Με ό,τι κουβαλάμε μέσα μας τις πιο δικές μας ώρες, τις πιο σιωπηλές. Τσέκαρε, λοιπόν, αν αυτά που λες και μοιράζεσαι έρχονται τα βράδια να σε χαϊδέψουν ή να σου επιτεθούν. Και σταμάτα την ανώφελη επίθεση προς τους άλλους.
Μέσα σου βρίσκονται τα τέρατα. Περιμένουν να πας να τα αγκαλιάσεις, να τα ηρεμήσεις, να τα αποδεχτείς, να τα θεραπεύσεις. Οι άλλοι δεν σου φταίνε. Εσύ φταις στον εαυτό σου. Και είναι στο χέρι σου να το αλλάξεις.
Με αγάπη. Πολλή, πολλή αγάπη και αυτοαποδοχή.
