Γράφει η Κική Γ.
Κάποιοι άνθρωποι, δεν μπορούν να προχωρήσουν εύκολα τη ζωή τους. Μένουν προσκολλημένοι σε πρόσωπα και καταστάσεις του παρελθόντος και τους στοιχιώνει αυτό.
Ένας δυνατός έρωτας που ξεκίνησε μια λάθος στιγμή, και για χίλιους λόγους έπρεπε να τελειώσει, δεν τελείωσε ποτέ μέσα τους.
Είναι από αυτές τις φορές που για χάρη των άλλων ή από αδυναμία, αναγκάζεσαι να δώσεις τέλος. Δεν είναι επιλογή. Είναι ψυχαναγκασμός.
Μοιραία, η πληγωμένη καρδιά, αντιδρά. Εκεί που νομίζεις ότι το ξεπέρασε, έρχεται μια ανάμνηση, μια όμορφη δυνατή σκηνή και γίνεται πόνος. Βλέπεις οράματα και συνεχίζεις να ονειροπολείς, να κάνεις σχέδια για κάτι, που υπάρχει μόνο μέσα σου, αλλά είναι ένα μ´ εσένα.
Σε στιγμάτισε και έγραψε στην ψυχή σου. Σκέφτεσαι πόσο άδικη είναι η ζωή και πόσο δύο άνθρωποι υποφέρουν. Οι τύψεις και σ´ αυτή την περίπτωση σε κυνηγάνε.
Χάλασε η ευτυχία σας και τώρα;
Ακόμη κι αν έγινε ένα επόμενο βήμα, μια σχέση, ένας γάμος, είναι λάθος. Η καρδιά ανήκει αλλού. Το σώμα αντιδρά, τα χείλει κλειδώνουν, ο ύπνος γίνεται εφιάλτης.
Ποιος είπε, πως ο έρωτας είναι τιμωρός; Εμείς είμαστε οι υπεύθυνοι. Εμείς κάναμε πίσω.
Αν δεν βάλεις το μαχαίρι στο κόκαλο, αν δεν τα βάλεις με το σύμπαν ολόκληρο, δε θα έχεις αυτό που λατρεύεις.
Θέλει αγώνα, πείσμα, αποφασιστικότητα. Διαφορετικά, κλάψε τη μοίρα σου.
Έτσι είναι αυτά. Υπάρχουν επιλογές και συνέπειες.
