Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Ξέρεις ε;
Ο άνθρωπος που νοιάζεται, που σε νοιάζεται, νιώθει, βλέπει, ακούει, σε ακούει όπως και να είναι και όπου και αν είναι, δίχως να χρειαστεί να βγάλεις ούτε μια λέξη. Ρωτάει, ενδιαφέρεται και είναι εκεί χωρίς να χρειαστεί να κάνεις τίποτα.
Δεν χρειάζεται να παρακαλείς για προσοχή, δεν χρειάζεται να ζητάς την προσοχή από κανέναν, όλως περιέργως αν ενδιαφερόταν θα στην είχε δώσει χωρίς να τη ζητήσεις, χωρίς να παρακαλέσεις…
Νιώθει βρε παιδί μου, νιώθει την αγωνία σου, την κάνει δική του και μπαίνει μέσα σου. Προσπαθεί να σου βρει τη λύση, που δεν θα είναι λύση, μην μπερδεύεσαι, λέγεται παρηγοριά και αγάπη, αλλά και μόνο που θα σε σφίξει στην αγκαλιά του ή θα σου πει μια κουβέντα, όπως λέμε, είναι αρκετό για να πάρεις δύναμη. Ενδιαφέρον λέγεται ξέρεις και αν δεν το έχεις μάθει, αν δεν στο έχουν δείξει, τότε δεν έχεις μπλέξει με τους σωστούς ανθρώπους. Λυπάμαι!
Τίποτα να μην ζητάς μα να περιμένεις να το πάρεις, γιατί το ενδιαφέρον δεν μετριέται με μωβ, πράσινα, κίτρινα και μπλε, όπως έλεγε και η Ντάλια και δεν είναι καραβάκια στο Αιγαίου που δεν σε θέλουνε καλέ. Άντε ευθυμήσαμε πάλι.
Εν ολίγοις και για να μην μακρηγορούμε, δεν χρειάζεται να ζητάς προσοχή και ενδιαφέρον, δεν γίνεται να παρακαλείς για τα αυτονόητα, όποιος σε νοιάζεται και σε αγαπάει στο δείχνει και στο δίνει. Έλα αηδία κατάντησες, το ενδιαφέρον εννοώ.
Μην παρακαλείς για προσοχή…
Τα φιλιά μου!
