Γράφει η Κατερίνα Μαυρίδου
Δεν είναι όλοι για βαθιά νερά.
Μην τους ζητάς να κολυμπήσουν, όταν μόνο ξέρουν να πατούν στα ρηχά.
Δεν έχει να κάνει με το πόσο σ’ αγαπούν.
Έχει να κάνει με το πόσο μπορούν.
Και το “μπορώ” είναι αυτό που πονάει περισσότερο απ’ το “δεν θέλω”.
Γιατί το “δεν θέλω” έχει ειλικρίνεια.
Το “δεν μπορώ” έχει ανεπάρκεια που την πληρώνεις εσύ.
Θα τους δεις.
Θα τους νιώσεις.
Κάθε φορά που πας να προχωρήσεις πιο βαθιά, τραβιούνται.
Κάθε φορά που ανοίγεσαι λίγο παραπάνω, σιωπούν.
Κάθε φορά που ρωτάς κάτι ουσιαστικό, αλλάζουν θέμα.
Δεν είναι όλοι για νερά που βυθίζουν, για συναισθήματα που καίνε, για αλήθειες που αφήνουν εκδορές.
Κάποιοι δεν θέλουν να βραχούν καθόλου.
Άλλοι απλώς βρέχουν τα πόδια τους, χαμογελούν στη φωτογραφία και φεύγουν.
Κι εσύ μένεις πίσω με ένα ερώτημα: “μήπως το παράκανα;”
Όχι. Δεν το παράκανες.
Απλώς δεν είχαν την ψυχή να σε φτάσουν.
Και δεν είναι ντροπή. Ούτε δική τους, ούτε δική σου.
Αρκεί να το καταλάβεις νωρίς.
Γιατί αν συνεχίσεις να καλείς ρηχούς ανθρώπους σε βαθιά νερά,
θα πνιγούν ή θα σε κάνουν να νιώσεις πως πνίγεσαι εσύ.
Θα περιορίσεις τη ροή σου για να μην τους ζαλίσεις.
Θα μικρύνεις το βάθος σου για να χωρέσουν εκείνοι.
Και τότε, θα πάψεις να είσαι αυτό που είσαι.
Μη μειώνεις το βάθος σου για να μην τρομάξουν.
Μη ζητάς να σε ακολουθήσουν εκείνοι που ποτέ δεν έμαθαν να κολυμπούν με ψυχή.
Να τους ευχαριστείς που έμειναν στα ρηχά.
Γιατί σου θύμισαν πόσο μεγάλη είναι η δική σου θάλασσα.
