Γράφει η Ηρώ Αναστασίου
Δεν είναι έρωτας αυτός, δεν είναι η αγάπη έτσι.
Μου μαγάρισες την αγάπη μου, μου την γέμισες καυσαέριο.
Κι αντί να μοσχομυρίζει, βρωμάει και ζέχνει.
Εσύ κι όλοι οι εσείς του λεξικού, που δεν βρίσκω ένα επίθετο να σας περιγράψω.
Εσείς όλοι οι άνοστοι εραστές που προδίνετε την αγάπη.
Εσείς που κοιτάτε μόνο την πάρτη σας.
Εσείς που μυρίζετε από χιλιόμετρα μακριά βαρύ σέρτικο τσιγάρο.
Εσείς που μεταναστεύσατε νωρίς από κοντά σας την αγάπη και την αποδυναμώσατε.
Εσείς τσογλάνια του κερατά που την κατακρεουργήσατε.
Τι σου έφταιξε η αγάπη μου ρε και την σκότωσες;
Αγνή, απλή και καθαρή αγάπη ήταν.
Μα μόλις την πήρες στα χέρια σου την μόλυνες.
Κι αυτό δεν θα στο συγχωρήσω ποτέ κι ας συγχωρώ τα πάντα.
Αλλά η ζωή μ’ αγαπάει και δεν με αφήνει ποτέ χωρίς αγάπη, την έχω βαθιά μέσα μου.
Κι όσο για σένα ούτε να σε ξαναδώ.
Έκανες τα αδύνατα δυνατά για να με χάσεις.
Μπλακ τζακ μ’ έπαιξες.
Και κέρδισες, έφυγα κι ούτε να σε ξαναδώ θέλω.
Δεν θέλω να θυμάμαι τίποτα από εσένα.
Με απογοήτευσες τόσο που ό,τι και να κάνεις πλέον δεν γοητεύομαι ξανά.
Τι κρίμα κι είχα μια αγάπη σαν αλάνα, να μπεις μέσα της και να μην θέλεις να βγεις.
Αρκετή υπομονή έκανα μαζί σου.
Τώρα δεν έχω ούτε την υπομονή, ούτε την επιμονή.
Επέμενα σε έναν κόσμο που με μισούσε, αντί να μ’ αγαπάει.
Δεν μοιάζω με κανέναν, γι’ αυτό και με μπερδεύουν με ξερά λόγια.
Δεν μοιάζω με κανέναν, γι’ αυτό μου φοράνε την μάχη κατάστηθα.
Δεν μοιάζω με κανέναν, γι’ αυτό με κατοίκησαν με τρόμο.
Δεν μοιάζω με κανέναν, γι’ αυτό μου μπάλωσαν την σιωπή με λέξη.
Δεν μοιάζω με κανέναν, γι’ αυτό κρεμάω το χάδι μου στο λιόγερμα, γι’ αυτό κρύβω το άγγιγμα μου στον ουρανό.
Και δεν θέλω να μοιάζω σε κανέναν, γιατί η δική μου η αφάνεια πονάει.
Κι εγώ θέλω να πονέσεις απ’ την αφάνεια μου!
