Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Μη με ρωτάς γιατί σε εμπιστεύομαι. Θυμήσου λίγο πώς είμαι μαζί σου.
Εγώ, που μπορώ να είμαι αποφασιστική, πεισματάρα, να έχω άποψη για όλα και να μη μασάω τα λόγια μου, μαζί σου έχω και μια άλλη αγαπημένη συνήθεια. Να κάνω νάζια, να σε πειράζω, να ψάχνω αφορμές να σου μιλήσω και να περιμένω την απάντησή σου με ένα χαμόγελο που δεν μπορώ πάντα να κρύψω.
Μου αρέσει να με τσιγκλάς. Να μου πετάς εκείνη την κουβέντα που ξέρεις ότι θα με κάνει να αντιδράσω. Να σου απαντάω με ύφος, να συνεχίζουμε το πείραγμα και τελικά να γελάω μόνη μου. Μου αρέσει να έχουμε τα δικά μας, τις ατάκες μας, τις μικρές μας κόντρες, εκείνη την οικειότητα που δε χρειάζεται κάθε φορά να εξηγεί τι εννοεί. Μου αρέσει να με αποσυντονίζεις με ένα μήνυμα, να μου αλλάζεις τη διάθεση με μια κουβέντα και να με κάνεις να θέλω να αφήσω για λίγο ό,τι κάνω για να είμαι μαζί σου.
Και μετά είναι όλα τα υπόλοιπα. Η επιθυμία να σε αγκαλιάσω, να σε φιλήσω, να χωθώ πάνω σου και να μη βιάζομαι να ξεκολλήσω. Να σου πω ότι μου έλειψες, να ζητήσω την προσοχή σου, να σου στείλω κάτι μόνο και μόνο για να σε κάνω να χαμογελάσεις. Να έχω αυτή την ανυπομονησία του έρωτα που δε χωράει σε πρόγραμμα και δεν ενδιαφέρεται καθόλου για το πόσο σοβαρή γυναίκα είμαι στην υπόλοιπη ζωή μου.
Γιατί μαζί σου δε χρειάζεται να αφήσω τη δυνατή γυναίκα που είμαι. Μπορώ να είμαι κι εκείνη και η γυναίκα που θέλει χάδια, που κάνει νάζια, που ζηλεύει λίγο, που γελάει με τα πιο ανόητα πράγματα και που έχει ανάγκη να ακούσει ένα «σε θέλω» από εσένα.
Κι αυτή είναι η εμπιστοσύνη μου. Να σου δείχνω πόσο με αγγίζεις, πόσο χώρο έχεις μέσα μου, πόσο εύκολα μπορείς να με κάνεις να γελάσω αλλά και πόσο μπορείς να με πληγώσεις. Δεν είμαι αφελής. Ξέρω τι σου δίνω. Απλώς δε θέλω να ζω αυτό που έχουμε με χειρόφρενο.
Μου αρέσει πολύ ο εαυτός μου όταν είμαι έτσι μαζί σου. Μου αρέσει η χημεία μας, το παιχνίδι μας, η τρυφερότητα που μπλέκεται με την επιθυμία κι αυτό το όμορφο ανακάτεμα που μου προκαλείς.
Και θέλω να το προσέχεις. Γιατί η δύναμή μου είναι δική μου. Αλλά αυτό το ροζ που μου βγάζεις, αυτό το χαμόγελο, η λαχτάρα και η τρυφερότητα που έχουν το δικό σου όνομα, είναι κάτι που σου εμπιστεύομαι.
