Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης
Κι από όλα τα λάθη που έκανα, κανένα δεν μετανιώνω. Ούτε εκείνα που με πλήγωσαν, ούτε τα βράδια που έψαχνα απαντήσεις στα λάθος στόματα, ούτε τις φορές που έδωσα την ψυχή μου σε ανθρώπους που δεν ήξεραν τι να την κάνουν. Όλα, μα όλα, με έφεραν εδώ. Σ’ εμάς. Σ’ αυτό το σήμερα που μπορεί να μην είναι τέλειο, αλλά είναι αληθινό. Που μπορεί να κουβαλάει παρελθόν, αλλά έχει το βλέμμα στραμμένο στο μαζί.
Δεν ήμουν ποτέ από τους ήσυχους. Δεν έμαθα να ζω με ασφάλεια. Έμαθα να πέφτω, να σπάω, να πληγώνομαι και να ξανασηκώνομαι. Κι εκεί, ανάμεσα στα σπασμένα, κάπου βρήκα εμένα. Και κάπου εκεί βρήκα κι εσένα. Όχι όταν ήμουν καλά, αλλά όταν ήμουν έτοιμος να παραδοθώ. Και σε κοίταξα και είπα: “Αυτό. Αυτό θέλω να μην τελειώσει ποτέ.”
Ήρθες σαν απάντηση σε ερωτήσεις που δεν τολμούσα να κάνω φωναχτά. Και κάθε φορά που νόμιζα ότι το χάος θα με καταπιεί, εσύ στεκόσουν εκεί, σταθερά, χωρίς πολλά λόγια, χωρίς να ζητάς να σου εξηγήσω. Κι αυτό είναι η αγάπη για μένα: να μην χρειάζεται να κρυφτώ.
Όλα όσα πέρασα πριν από σένα, ήταν χάρτες για να σε βρω. Ήσουν ο προορισμός, χωρίς να το ξέρεις. Κι εγώ ο τυφλός ταξιδιώτης που κατάλαβε μόνο στο τέλος ότι κάθε λάθος δρόμος, κάθε λάθος άνθρωπος, οδηγούσε εδώ.
Δεν μετανιώνω. Για τίποτα. Ούτε για τις ρωγμές, ούτε για τις πληγές, ούτε για τις νύχτες που ένιωθα μόνος. Γιατί όλες αυτές οι σιωπές έφτιαξαν την κραυγή που είπε τ’ όνομά σου. Και τώρα, σε κρατάω. Και με κρατάς.
Κι αυτό, είναι το μόνο που θέλω να κρατήσω για πάντα.
