Γράφει η Άρτεμις Πολυκάρπου.
Μας δένουν πολλά και ταυτόχρονα τόσο λίγα. Αναρωτιέσαι πώς καταφέρνει ένας άντρας να σε αφυπνίσει, να σου θυμίσει τα αυτονόητα.
Να βλέπεις τις πράξεις του σιγά σιγά να σπάζουν το καβούκι σου και η ασπίδα σου να χάνει την δύναμή της. Συνήθως το μυαλό και η καρδιά δεν συμβαδίζουν όμως στην όψη του· ομόφωνα σου λένε «προχώρα».
Απλές καθημερινές συμπεριφορές που φωλιάζεις μέσα τους με ένα χαμόγελο που ξέχασες πως υπάρχει. Σε κάθε ξημέρωμα μοιράζεται μαζί σου την πιο όμορφη καλημέρα. Στο μυαλό του κάνει σιωπηλά όνειρα που δεν μοιράστηκε, αλλά τα μάτια του σε βάζουν σ’ένα ρυθμό ασφαλές και γνήσιο.
Σε ρωτούν αν είσαι ευτυχισμένη και διστάζεις να το πεις! Δεν θυμάσαι τι σημαίνει ευτυχία και δεν ξέρεις πόσο κρατάει. Ζεις την στιγμή και μόλις φεύγεις, ο χρόνος μεγαλώνει, τα λεπτά μοιάζουν ώρες και οι μέρες μήνες.
Μυστικιστής και απρόβλεπτος. Ευαίσθητος και εκδικητικός. Όσο δυνατά μπορεί να ερωτευτεί, τόσο δυνατά μπορεί να σε πονέσει. Όσα προσπαθεί να χτίσει, δευτερόλεπτα αρκούν για να τα κάνει όλα θρύψαλα.. Να τον αγαπάς πιο πολύ όταν ο ίδιος φοβάται τον εαυτό του.
Δεν περιμένει να δηλώσεις ερωτευμένη, σε κρατάει κοντά του χωρίς ερωτήσεις. Σε γνωρίζει χωρίς να χρειάζεται να συστηθείς γιατί η ζωή του έμαθε να είναι πάντα ένα βήμα μπροστά. Πώς να μην λατρέψεις το δειλό χαμόγελο που κρύβει όταν σε κοιτάει; Καμία φορά η ζωή, μας φέρνει αντιμέτωπους με μια ευτυχία που ξέχασες ότι υπάρχει..
