Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Καιρό τώρα δεν κατάλαβες πως δεν μπορείς άλλο να παίξεις με το μυαλό μου.
Είναι δικό μου πια φίλε μου, μάζεψα τα σκόρπια κομμάτια του και το ξανάκανα δικό μου.
Και τώρα το μόνο που σου έμεινε να κάνεις, είναι να με παίξεις στα ίσα.
Μέχρι τώρα, στα είχα κάνει όλα εύκολα.
Είχες κερδίσει το προνόμιο να σε αφήσω να μπεις στο μυαλό μου.
Τώρα όμως, οι πόρτες έκλεισαν. Τώρα, το παιχνίδι, δεν μπορείς να το παίξεις με τους παλιούς του όρους.
Μια τελευταία παρτίδα.
Μάτια να κοιτάνε μάτια.
Μνήμες να ξεσκίζουν μνήμες.
Επιθυμίες να διεκδικούν το τώρα.
Αλήθειες να τα σαρώνουν όλα.
Όχι, δεν θέλω ούτε τα γιατί, ούτε τα επειδή.
Δεν θέλω ούτε να απολογηθείς, ούτε να εξηγήσεις.
Ούτε να αγγίξεις τίποτα από τα καλοφτιαγμένα σου κουτάκια θέλω.
Την αλήθεια σου θέλω.
Εκείνα που ζητάς λίγο πριν κλείσεις τα μάτια σου.
Εκείνα που ψάχνεις ξημερώματα.
Εκείνα που δεν περνάνε από λογική και πρέπει.
Την αλήθεια σου θέλω.. χωρίς στεγανά, χωρίς φόβο, χωρίς πρέπει και υποχρεώσεις.
Ξέρεις, στο τεφτέρι μου, σε έχω ξεχρεωμένο από καιρό.
Μια απάντηση στα ίσια σου ζητάω, κι όλα τελειώνουν ή ξεκινάνε από την αρχή..
Έρωτας ή εγωισμός;
Αλήθεια ή πείσμα;
Παιχνίδι του μυαλού ή στημένη λογική;
