Γράφει η Μαργαρίτα Ζερβού
Δεν είπε ποτέ «σ’ αγαπώ». Δεν το έκανε τραγούδι, δεν το έγραψε σε μηνύματα, δεν το πέταξε στον αέρα να το αρπάξω.
Αλλά το είπε. Με τρόπους που δεν αφήνουν αμφιβολία.
Το είπε όταν με σκέπασε εκείνο το βράδυ που είχα αποκοιμηθεί στον καναπέ.
Το είπε όταν έβαλε το χέρι του στη μέση μου την ώρα που διασχίζαμε το δρόμο.
Το είπε όταν με κοίταξε χωρίς να χρειάζεται να μιλήσει.
Δεν ήταν από αυτούς που παίζουν με τα λόγια. Δεν το χάριζε το “σ’ αγαπώ” εύκολα. Δεν του έβγαινε να το πει έτσι απλά, χωρίς να το κουβαλήσει πρώτα μέσα του.
Και ξέρεις κάτι; Δεν χρειάστηκε.
Γιατί το έβλεπα. Το έβλεπα στο πώς έκανε πράγματα που δεν του ζήτησα ποτέ, αλλά ήξερε ότι με έκαναν να χαμογελάω. Στο πώς με άκουγε όταν δεν μιλούσα. Στο πώς με άγγιζε σαν να ήμουν κάτι πολύτιμο.
Κάποια «σ’ αγαπώ» δεν ειπώθηκαν ποτέ με λέξεις. Και, μεταξύ μας; Είναι αυτά που μένουν για πάντα.
Γιατί τα λόγια ξεχνιούνται. Οι πράξεις, όμως; Οι πράξεις χτίζουν αναμνήσεις, γράφουν ιστορίες, αφήνουν σημάδια που δεν σβήνονται.
Και αν με ρωτάς, θα προτιμούσα χίλιες φορές να μου δείχνεις ότι μ’ αγαπάς, παρά να το λες και να μην το νιώθεις.
Γιατί στο τέλος, η αγάπη που αξίζει δεν μετριέται σε λέξεις. Μετριέται σε στιγμές.
