Γράφει η Τριανταφυλλοπούλου Ζωή
Και ξεκίνησε η νέα χρονιά κι ανταλλάξαμε ευχές κλισαρισμενες ή και όχι ελέω συνθηκών…
Και βρεθήκαμε σε τραπέζια και υπακούσαμε σε οδηγίες, για το καλό μας πάντα και μασκοφορεθηκαμε εις διπλούν μάλιστα και τα ζουμερά κόκκινα κραγιόν των υποσχέσεων για θερμά φιλιά του ρεβεγιόν πήγαν περίπατο για πολλές από μας.
Και τώρα οι δυο μας..
Εσύ και ο εαυτός σου, άντε οι τρεις με μένα που σου γράφω.
Και τώρα μετά από όλο αυτό το ευχολόγιο τι;
Τώρα λοιπόν ίσως είναι η ώρα της αλήθειας, αυτής που καλείσαι να δεις όταν σβήσουν τα φώτα, όταν το γιορτινό τραπέζι-πανηγύρι, όπως θες πες το, τελειώσει.
Τώρα λοιπόν μετράς και μετριέσαι με τη νέα χρονιά που σου μπήκε, σε περιμένει να γεμίσεις σελίδες από ζω…
Καί σύ τι σκοπεύεις να κάνεις με αυτό το κάλεσμα;
Θα συνεχίσεις άραγε το παλιό γνώριμο βιολί σου με τη στημένη καθημερινότητα σου που σου επιτρέπει να γκρινιάζεις ανεμπόδιστα, άλλωστε έχεις κάθε λόγο να το κάνεις, ή θα μπεις στη διαδικασία να κάνεις μία πραγματικά καλή καί εκ βαθέων συζήτηση με τον πονεμένο σου εαυτό, χωρίς εξαγγελίες και δήθεν προγραμματικές δηλώσεις σε τρίτους γύρω για νά μάθεις επιτέλους τι του γίνεται τι όχι, τι θες πραγματικά και γιατί;
Ειλικρινά δεν νομίζεις πως είναι καιρός πιά, με όλα όσα αναγκάστηκες να αντιμετωπίσεις τα τελευταία χρόνια, να βρεις την αλήθεια σου;
Να ψάξεις μέσα σου, να φτάσεις και να βρεις το δικό. Σου τίποτε, το σημείο μηδέν σου, την αρχή του λόγου σου, χωρίς κάτι φορετο, ξένο, κάτι που ντύθηκες για να τα καταφέρεις ή και για να μοιάσεις σ’ εκείνο που οι άλλοι περιμένουν από σένα;
Σε τρομάζει το τίποτε;
Σε νιώθω κι είναι λογικό γιατί από αυτό δεν μπορείς να κρυφτείς. Μοιάζει τρομακτικό, μπορεί και να ισοδυναμεί με θάνατο όμως αν το καλοσκεφτείς είναι ο πυρήνας σου, είναι η ρίζα σου, η αφετηρία που μετράς τον κόσμο ακόμη και την αυτόματη ανάσα σου πού μόνο τέτοια δεν είναι…
Δεν χρειάζεται να φοβάσαι…
Είσαι εδώ και υπάρχει λόγος. Είσαι παρών ακόμη καί δίχως κάτι που να σε αποδεικνύει. Συνεχώς γύρω σου.
Μπορείς να είσαι και να μην νιώθεις τίποτε. Μπορείς να είσαι κυριολεκτικά ένα τίποτε χωρίς κάτι που να δηλώνει, φαινομενικά τουλάχιστον, παρουσία και μέσα σε αυτή την εκμηδένιση να νιώσεις πλήρης.
Γεμάτος, ζωντανός γιατί απλά υπάρχεις, γιατί απλά είσαι εδώ και ανασαίνεις και βλέπεις και ακούς της καρδιάς σου τον χτύπο!
Καί κάποιες φορές αυτό και μόνο είναι αρκετό. Αρκετό για να νιώσεις έως καί ευγνώμων. Είναι λυτρωτικό σχεδόν να στο επιτρέψεις. Έστω για λίγο. Να σε αφήσεις στο τίποτε στη δήθεν ανυπαρξία σου ενώ όλοι γύρω καμώνονται να αποδείξουν με κάθε τρόπο το κάτι τους, το ξεχωριστό τους…
Χρειάζεται ίσως να σε αφήσεις απλά να είσαι… χωρίς ποσοστιαίες αποδείξεις χωρίς κάτι που θα ξε-χωριζει.
Αφέσου και νιώσε απλά ζωντανός. Είσαι εδώ πάνω όπως και αν είσαι καί άρα όλα παίζονται. Γίνονται ή ξεγίνονται μπροστά σου με σένα πρωταγωνιστή ή και παρατηρητή κάθε στιγμή.
Άλλωστε όλα από αυτό το τίποτε ξεκινούν.
Αυτή είναι η αφετηρία για όλα αυτά που χρειάζεται η ψυχούλα σου για το παραπέρα της.
Αν πιστεύεις λοιπόν πώς ήρθε η ώρα για αυτή την ψυχή να βρει την αλήθεια του είναι της μπορείς να μηδενίσεις το κοντέρ.
Να μην διαγράψεις, να αφομοιώσεις χρειάζεται.
Να αποδεχτείς, να αρχειοθετήσεις!
Λίγο τίποτε χωρίς κάτι η καινούργια, φετινή αφετηρία σου, έτσι για να πάρεις φόρα.
Σελίδα λευκή.
Νέα χρονιά και όλα είναι δυνατά.
Χωρίς φόβο, άλλωστε για αυτόν σε “φροντίζουν” μια χαρά άλλοι καιρό τώρα.
Με πίστη πολύ σ’ αυτό που εσύ ορίζεις για ζωή.
Δική σου…
