Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου.
Δεν χρειάζομαι πλέον ανούσιες εξηγήσεις, καταλαβαίνω από πού να φεύγω, τι μου είναι ανυπόφορα βαρετό, τι απόλυτα ερωτεύσιμο, τη διαφορά του ψεύτικου με το αληθινό.
Μπορώ να κάνω όνειρα που επιτέλους πραγματοποιώ δίχως να χρειάζεται να απολογούμαι που είμαι ευτυχισμένη, που μου αρέσει να περνάω μια ημέρα με μόνη μου παρέα την πάρτη μου, να απολογούμαι που γελώ, που γελώ φίλε μου.
Δεν χρειάζομαι κανέναν να μου υποδεικνύει πώς να αναπνέω, πώς να υπάρχω, τι να κρατώ και τι να πετάω.
Θα είναι από ό,τι πέρασε από μέσα μου και με τσαλαπάτησε, σαν παπούτσι την μισοσβησμένη γόπα. Θα είναι γιατί πια, δεν χρειάζεται να κλαίω για πράγματα που δεν φταίω αλλά μου ρίχνουν ευθύνες, θα είναι που πια δεν έχω ενοχές επειδή αγαπώ ό,τι με κάνει να τραντάζομαι από χαρά και μόνο από χαρά.
Ξέρεις;
Θα είναι που πια βρήκα την ευτυχία στην ουσία των ανθρώπων και των καταστάσεων και πέταξα στον κάδο των αχρησιμοποίητων αντικειμένων όλα εκείνα τα δήθεν που πάντα ήταν να γίνουν και υπήρχαν στο περίμενε.
Θα είναι που πια βλέπω.
Θα είναι που πια νιώθω!
