Γράφει η Αριάδνη
Η ευαισθησία όπως και η ενσυναίσθηση είναι χάρισμα, είναι ευλογία, ποτέ σου μην πιστέψεις το αντίθετο.
Είναι αυτή που κρατάει ζωντανό το παιδί που έχουμε μέσα μας. Που μας κάνει να συγκινούμαστε, να συμπάσχουμε, να κατανοούμε, να συγχωρούμε. Είναι αυτή που μας βοηθάει να βρίσκουμε τον Θεό εντός μας και να ανακαλύπτουμε το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής μας.
Δεν είναι εύκολο, θα μου πεις. Σε έναν κόσμο σκληρό, η ευαισθησία λογαριάζεται ως αδυναμία.
Και είναι, αν το πιστέψεις. Αν γίνεις έρμαιο των συναισθημάτων σου και θυματοποιηθείς, πιστεύοντας πως εσύ είσαι ο καημένος που πάντα δίνει ό,τι καλύτερο έχει στην ψυχή του και ποτέ δεν αναγνωρίζεται. Ή αν κλειστείς ερμητικά στον εαυτό σου αρνούμενος τα συναισθήματά σου, από φόβο μην πληγωθείς.
Γιατί αν πιστέψεις κάτι από αυτά, τότε η ευαισθησία σου γίνεται και αδυναμία και βραχνάς και βάρος, για σένα και για τον κόσμο γύρω σου.
Αν όμως, αν λέω, βρεις τη δύναμη μέσα σου να ισορροπήσεις κάπου στη μέση;
Αν βρεις το σθένος να “χρησιμοποιείς” την ευαισθησία σου για να αγαπάς και να προσφέρεις αλλά και τη δύναμη να ξανασυστήνεσαι όταν αυτό εκλαμβάνεται ως αδυναμία, ως κάτι δεδομένο;
Αν βρεις το κουράγιο να ρισκάρεις να ξανοιχτείς ξέροντας πως, ακόμη κι αν σπάσεις σε χίλια κομμάτια, έχεις τη δύναμη να “ξανασυναρμολογηθείς”;
Γιατί την έχεις! Την δύναμη, λέω, την έχεις! Ακόμη κι αν δεν την έχεις ανακαλύψει μέχρι τώρα, ακόμη κι αν κουράστηκες και νομίζεις πως την έχασες. Είναι εκεί, μέσα σου, φτάνει να μην σταματήσεις ποτέ να την αναζητάς!
Γιατί, μην ξεχνάς πως, όταν η ευαισθησία συνοδεύεται από ανάλογη δύναμη, τότε μπορεί να γαληνέψει την ψυχή σου, να φωτίσει τον κόσμο σου, και να σου δείξει τον δρόμο για την προσωπική σου εξέλιξη και ευτυχία!
