Δεν έχουμε τα κότσια να βγούμε έξω να ζήσουμε, γιατί κάποιοι κάποτε που μας νοιάζονταν τάχα μου, μας κόψανε τα φτερά μας, και ζητάμε να γίνουνε φτερά οι πολυθρόνες μας κι οι εικονικές ζωούλες μας.
Δεν πήραμε την αποδοχή που έπρεπε από τους δύο γονείς μας, από τους παιδικούς μας φίλους, από την σχέση μας, από την γυναίκα ή τον άντρα που παντρευτήκαμε, και φτάσαμε να την ζητιανεύουμε από άγνωστους.
Δεν μας αφήσανε ποτέ να δείξουμε ποιοι είμαστε οι κοντινοί μας, και διακονεύουμε να δείξουμε ποιοι είμαστε ή ποιοι θα θέλαμε να είμαστε ή ποιοι νομίζουμε ότι είμαστε, μέσα στις fake κοινωνικές αρένες.
Δεν ακούσαμε ένα μπράβο όταν έπρεπε, κι αντίθετα εισπράξαμε αδιαφορία ή κι απαξίωση, και το ζητιανεύουμε το μπράβο από τους άσχετους.
Δεν γέμισε η ψυχούλα μας από αγάπη όταν την χρειαζόμασταν, κι επαιτούμε να μας την γεμίσουνε οι απανταχού τυχάρπαστοι.
Δεν το μαλάκωσε το μέσα μας ένα χάδι από τους πιο δικούς μας, και ζητιανεύουμε ένα χάδι, έστω και ψεύτικο βρε αδερφέ, από τους ξένους κι από τους απίθανους.
Δεν έχουμε τα κότσια να βγούμε έξω να ζήσουμε, γιατί κάποιοι κάποτε που μας νοιάζονταν τάχα μου, μας κόψανε τα φτερά μας, και ζητάμε να γίνουνε φτερά οι πολυθρόνες μας κι οι εικονικές ζωούλες μας.
Δεν το μπορέσαμε να εκφράσουμε τα νιώθω μας, γιατί μας τα φιμώσανε όταν ήμασταν παιδάκια οι διπλανοί μας, και σαν τα γυφτάκια στα φανάρια, απλώνουμε τα χέρια στους αδιάφορους.
Δεν καταφέραμε για να σταθούμε στα ποδάρια μας από τα απανωτά γκρεμίσματα μας, και ζητιανεύουμε να γίνουν δεκανίκια μας οι τρίτοι και οι τέταρτοι.
Ζητιάνοι λίγης διαδικτυακής αποδοχής με λίγα λόγια.
Ζητιάνοι ενός like και δέσμιοι ενός τέλειου, πάση θυσία και με όποιο κόστος.
Ζητιάνοι λίγης προσοχής και λίγου αξίζεις, που δεν τα πήραμε ποτέ μας όταν έπρεπε κι από αυτούς που θα έπρεπε.
Γαμώτο!
