Γράφει η Πράξια Αρέστη
Σε αγαπούσε! Και την άφησες. Δεν έσβησε καμία από τις φωτογραφίες σας από το προφίλ της, ίσως για να μπαίνεις στον πειρασμό να τις κοιτάζεις και να θυμάσαι τι πέταξες… τι έχασες.
Άφησες την ευτυχία να γλιστρήσει μέσα από τα χέρια σου για κάποιες παλιές ανασφάλειες που δεν κατάφερες ποτέ να ξεφορτωθείς. Βρήκες το σπάνιο, το αληθινό και το πέταξες για έναν παλιοεγωισμό. Επειδή ήσουν ξεροκέφαλος. Επειδή έβαλες λάθος όρια στις σχέσεις, στον εαυτό σου, και τα νόμιζες για σωστά.
Την άφησες να φύγει και τώρα μπορείς να παίζεις ξανά τον αγαπημένο σου ρόλο: του αδικημένου, του θύματος, του ανθρώπου χωρίς πατρίδα, χωρίς σπίτι, χωρίς αγάπη. Σε αυτόν τον ρόλο έμαθες και αυτός σε βολεύει. Ο έρωτας, όμως, θέλει ξεβόλεμα. Θέλει να βρίσκεις τον άλλον κάπου στη μέση και όχι να απαιτείς να μπει στον δικό σου κόσμο και να ζει με τους δικούς σου, και πολλές φορές απάνθρωπους, κανόνες.
Την έδιωξες, την άφησες να φύγει και προσποιείσαι ότι είχες δίκιο. Γιατί αν αποδεχτείς πόσο άδικος ήσουν μαζί της, ότι αυτή ήταν το θύμα κι εσύ ο θύτης, τότε θα πρέπει είτε να πας να πέσεις από την πιο μεγάλη γέφυρα είτε να επιστρέψεις γονατιστός και να πεις συγγνώμη.
Άφησες το πιο όμορφο πράγμα που ήρθε στη ζωή σου, τον μόνο άνθρωπο που πραγματικά σε αγάπησε, για να συνεχίσεις το ίδιο λάθος μοτίβο και μια κόντρα που μόνος σου ξεκίνησες. Πίστευες ότι ο έρωτας δεν υπάρχει, ότι δύο άνθρωποι δεν μπορούν να έχουν ένα χαρούμενο “για πάντα” και ότι καμία εκεί έξω δεν αξίζει να ανοιχτείς συναισθηματικά. Όλες αυτές τις ανοησίες που έλεγες στους άλλους, έπρεπε να τις αποδείξεις. Και το έκανες. Πληγώνοντας τον άγγελό σου. Επειδή δεν έκανε ό,τι της έλεγες, επειδή δεν συμφωνούσατε σε όλα, επειδή δεν μπορούσες να την εμπιστευτείς και δεν ήξερες να την αγαπήσεις όπως της άξιζε.
Εσύ την έχασες. Εσύ την άφησες. Εσύ πρόδωσες την αγάπη σας. Εσύ δεν πίστεψες. Εσύ δεν ξεπέρασες τον μικρό εαυτό σου για να τη συναντήσεις κάπου πιο ψηλά, όπου θα ήσουν καλύτερος και για εκείνη αλλά και για τον εαυτό σου.
Εσύ φταις! Και τώρα που ελπίζω να το κατάλαβες, ότι κανείς άλλος δεν ευθύνεται παρά μόνο ο αδύναμος εαυτός σου… τι θα κάνεις γι’ αυτό;
