Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου
Σσσσσ! Σώπασε για λίγο! Σώπασε και σκέψου! Σε ποιον μιλάς; Ποιον προσπαθείς να κάνεις να σε καταλάβει; Από ποιον ζητάς παρηγοριά και κατανόηση; Αλήθεια, ποιος νομίζεις ότι νοιάζεται;
Μη μιλάς για λίγο και σκέψου! Ποιος περιμένεις να σε βοηθήσει; Ποιο χέρι πιστεύεις θα απλωθεί προς το μέρος σου; Ποιον νομίζεις ενδιαφέρουν όσα περνάς; Ποιος νομίζεις ανησυχεί για όσα νιώθεις, για όσα σε πονάνε;
Χαμένοι είναι όλοι στο μικρόκοσμό τους. Σε κοιτούν, μα δε σε βλέπουν. Σε ακούν, μα δε σε νιώθουν. Καθένας χωμένος στη δική του πραγματικότητα. Κανείς δεν νοιάζεται για κανέναν. Όλοι είναι δίπλα σου, μέχρι του σημείου που δεν ξεβολεύονται. Μην αυταπατάσαι! Σ’ αγαπούν, αλλά κανείς δεν θα βάλει το σώμα του μπροστά απ’ το δικό σου για να φάει τη σφαίρα. Ίσως απλά κλάψουν μετά, πάνω απ’ το κουφάρι σου…
Εκκωφαντική η σιωπή της πολυλογίας του όχλου. Βαρύγδουπα τα λόγια του, αλλά πέφτοντας δεν βγάζουν ήχο. Τόσο κούφια! Τόσο άδεια! Τόσο ψεύτικα!
Κοίτα γύρω σου! Κοίταξέ τους όλους έναν έναν! Μόνος είσαι. Όσοι κι αν είναι δίπλα σου, μόνος είσαι ουσιαστικά. Κοίτα πίσω απ’ τα λόγια παρηγοριάς. Κοίτα πίσω απ’ τα συμπονετικά βλέμματα. Κοίτα αυτό το απόλυτο κενό! Νιώσε το στο πετσί σου κι απλά πάψε να μιλάς! Κανείς δεν νοιάζεται. Κανείς δεν θέλει να ξέρει.
Κανείς για κανέναν. Μόνο εσύ για σένα. Μην περιμένεις. Μην ελπίζεις. Μην προσδοκάς. Σώπασε κι άκου. Εσένα. Μέσα σου βρίσκονται οι απαντήσεις. Μην τις ψάχνεις αλλού. Μόνο εσύ νοιάζεσαι, κανένας άλλος.
