Γράφει η Ελένη Αράπη.
Τοξικές φιλίες
τοξικοί γάμοι
τοξικοί εραστές
Γιατί επιλέγουμε τους τοξικούς άλλους, γιατί εγκλωβιζόμαστε σε τελματωμένες σχέσεις που όσο κι αν ελπίζουμε οτι θα αλλάξουν γνωρίζουμε απο την αρχή το τέλος;
Γιατί βολευόμαστε στην ασφάλεια του εθισμού και αρνούμαστε να τολμήσουμε;
Γιατί δεχόμαστε να θρέφουμε την ψυχή μας με ψίχουλα αγάπης και δεν διεκδικούμε το μέγιστο;
Είμαστε δειλοί, λίγοι, ανίκανοι να αγαπήσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό, πόσο μάλλον τους άλλους.
Γιατί πως να αγαπήσεις τον πολύτιμο άλλον, αν δεν αγαπάς εσένα, πως να διεκδικήσεις το μέγιστο, όταν λουφάζεις στην ασφάλεια της μοναξιάς σου;
Γιατί μόνος σου θα ‘σαι και ας περιτριγυρίζεσαι απο χιλιάδες γνωστούς άλλους. Όσο πιο πολλοί, όσο πιο γνωστοί, τόσο πιο άλλοι, τόσο πιο ξένοι, τόσο πιο μόνος.
Και έρχονται και τα παιδιά, το γνωστό “τυράκι” τι θα απογίνουν τα παιδιά, πως θα σηκώσουν το δυσβάσταχτο διαζύγιο;
Αρκετά!
Τα παιδιά θελουν πρότυπα, μα πιο πολύ τα παιδιά θέλουν αγάπη. Τι παιδιά νομίζετε ότι γαλουχείτε, όταν το πρότυπο που τους μεταλαμπαδεύετε στην καλύτερη των περιπτώσεων είναι αυτό των ψυχρών ανθρώπων, των ανέραστων, αδιάφορων και αποστασιοποιημένων. Στην χειρότερη των βίαιων μαχητών που βιώνουν τη σχέση ως ρινγκ επικράτησης.
Και φυσικά θα μου πείτε αυτά τα πρότυπα πήρατε από τη δική σας οικογένεια, αυτά αναμασάτε και τώρα.
Έλεος φτάνει πια!
Ζούμε σε κοινωνίες συμβάσεων. Υπολογίζουμε τα πάντα, όλα στημένα. Κάνουμε φίλους ανάλογα με τις ανασφάλειες, με το λίγο μας. Όποιος έχει τα ίδια προβλήματα, όποιος είναι το ίδιο κακομοίρης, μας κάνει. Όποιος συνηθίζει να κρύβεται, να λέει ψέματα, να έχει τα ίδια μυστικα με μας, μας βολεύει, δεν μπορεί να αποκαλύψει τα δικά μας, η τέλεια κάλυψη. Για την ψυχή, για την αλήθεια ούτε λόγος.
Όποιος εραστής είναι λίγος, δεν τρελαινόμαστε, δεν παθιαζόμαστε μαζί του, δεν νιώθουμε ανασφαλείς, μας καλύπτει έστω και στο ελαχιστο τη γεννετήσια ορμή μας, μας κάνει, δεν πρόκειται ποτέ να μας πονέσει.
Και ναι, πως να πονέσεις, αν ποτέ σου δεν ερωτεύτηκες, αν ποτέ σου δεν αγάπησες μέχρι θανάτου, αν ποτέ σου αυτό το όργανο που λέγεται καρδιά δεν το ένιωσες να σπαράζει απο έρωτα;
Δειλοί, λίγοι, ανίκανοι να αγαπήσουμε τον ίδιο τον εαυτό μας.
Η κόλαση δεν ειναι οι άλλοι Σαρτρ, η κόλαση είμαι εγώ όταν δεν τολμώ στα άδυτα των αδύτων μου να διεισδύσω.
Η ζωή, ο έρωτας, το πάθος δεν έχουν εγγυήσεις και αυτή είναι η μαγεία τους, το απροβλεπτο, το απροόπτο, το απ’ αλλα σύμπαντα φερμένο.
Οταν ξανοίγεσαι στα πιο βαθιά σου πελάγη, όταν ενώ φοβάσαι τολμάς να ουρλιάξεις,
ναι ρε θα πολεμήσω, ναι ρε θα πνιγώ, μα μόνο έτσι ξέρω να ζω!
Πεθαίνοντας Ζω!
Καθε στιγμή και πιο πολύ!
LoveLetters
