Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης
Τα λόγια τα λες εύκολα. Τα “σ’ αγαπώ” τα μοιράζεις δεξιά κι αριστερά, λες κι είναι ψίχουλα. Και ξέρεις γιατί; Γιατί δεν κοστίζουν. Τα λόγια είναι για όλους. Ο έρωτας όμως; Ο έρωτας είναι για έναν. Για εκείνη που σε κάνει να ξεχνάς το εγώ σου, να μη θες να κερδίσεις τίποτα, μόνο να δίνεις.
Έρωτας είναι να μη μετράς. Να μη βάζεις όρους, ρήτρες, εγωισμούς. Να σηκώνεσαι το πρωί και να λες: “Είμαι δικός της. Σήμερα, αύριο, για όσο αντέξει.” Ο έρωτας δεν μοιράζεται. Δεν υπάρχει “λίγο”. Δεν υπάρχει “ίσως”. Υπάρχει μόνο απόλυτο. Κι αν δεν μπορείς να τον ζήσεις έτσι, τότε απλά παίζεις με λέξεις, όχι με καρδιές.
Ξέρω, έχεις ακούσει πολλά. Υποσχέσεις, ορκισμένα “για πάντα”, λόγια που έσταζαν μέλι. Μα όλα αυτά ξεθωριάζουν. Αυτό που μένει είναι η πράξη. Το να είσαι εκεί. Το να στέκεσαι δίπλα, όταν όλα γύρω γκρεμίζονται. Το να αγγίζεις το χέρι της όταν τρέμει και να μην το αφήνεις. Αυτό είναι ο έρωτας. Όχι οι μεγάλες δηλώσεις, αλλά τα μικρά “είμαι εδώ”.
Κι εσύ; Σου το λέω καθαρά. Αν δεν μπορείς να αγαπήσεις έτσι, άσε τις λέξεις για τους άλλους. Άσε τα “θα αλλάξω”, τα “θα προσπαθήσω”. Η γυναίκα που έχεις δίπλα σου δεν θέλει ποιητή. Θέλει άντρα. Θέλει να νιώθει ότι όσα λες τα κάνεις.
Γιατί, στο τέλος της μέρας, όλοι μπορούμε να μιλήσουμε όμορφα. Μα λίγοι μπορούν να αγαπήσουν αληθινά. Και πίστεψέ με, εκείνη δεν χρειάζεται τα λόγια σου. Χρειάζεται να δει ότι ο έρωτας που λες πως έχεις, είναι μόνο για εκείνη.
