Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Και το λέω καθαρά, χωρίς ντροπή, χωρίς φόβο μήπως φανώ «δύσκολη». Δεν είμαι δύσκολη. Είμαι πλήρης. Κι αυτό τρομάζει όσους έχουν μάθει να αγαπούν με μισή καρδιά.
Δε χωράω στις σχέσεις που λειτουργούν κατά διαστήματα. Στα «δεν ξέρω τι θέλω», στα «δώσε μου χρόνο», στα «σε θέλω αλλά όχι αρκετά». Δε γεννήθηκα για να με κρατούν σε αναμονή, ούτε για να με αγαπούν μόνο όταν τους λείπω. Δεν είμαι επιλογή ανάγκης. Δεν είμαι το ενδιάμεσο. Δεν είμαι το ίσως.
Για χρόνια προσπάθησα να χωρέσω. Να μαζέψω τον εαυτό μου, να κόψω γωνίες από την ψυχή μου για να μην ενοχλώ. Να μη μιλάω πολύ, να μη ζητάω ξεκάθαρα. Κι όμως όσο μικραίνεις για να σε αντέξουν, τόσο εξαφανίζεσαι. Και κάποια στιγμή ξυπνάς και δε σε αναγνωρίζεις.
Η μισή αγάπη είναι πιο επικίνδυνη από την απουσία. Γιατί σε κρατά δεμένη με ελπίδες που δε γίνονται ποτέ πράξεις. Είναι τα λόγια χωρίς αντίκρισμα, τα βλέμματα χωρίς συνέχεια, τα αγγίγματα που σταματούν πριν γίνουν αλήθεια. Είναι το να είσαι «σχεδόν» σημαντική. Και το σχεδόν, φθείρει.
Δε ζητώ να με σώσουν. Δε ζητώ να με συμπληρώσουν. Ζητώ να σταθούν. Να είναι παρόντες. Να αντέχουν την έντασή μου χωρίς να προσπαθούν να τη χαλιναγωγήσουν. Γιατί η έντασή μου δεν είναι πρόβλημα, είναι ζωή. Είναι πάθος, διαύγεια, αλήθεια. Είναι γυναίκα που ξέρει τι αξίζει και δεν παζαρεύει πια. Είναι εγώ!
Η πυγμή μου δεν αναιρεί τη θηλυκότητά μου. Την προστατεύει. Δεν είμαι σκληρή επειδή πληγώθηκα. Είμαι ξεκάθαρη γιατί έμαθα. Και η αξιοπρέπεια δεν είναι σιωπή από φόβο. Είναι σιωπή από δύναμη. Δε χρειάζεται διάλογος εκεί που η στάση του άλλου είναι ήδη απόφαση.
Είμαι πολύ ολόκληρη για να με αγαπούν αποσπασματικά. Πολύ βαθιά για επιφανειακά συναισθήματα. Πολλή παρούσα για ανθρώπους που εμφανίζονται μόνο όταν τους συμφέρει. Αν είναι να με αγαπήσουν θέλω να είναι με θάρρος. Με ευθύνη. Με αλήθεια.
Κι αν αυτό σημαίνει ότι θα μείνω μόνη, το αντέχω. Γιατί έμαθα πως η μοναξιά δε με μειώνει. Με προστατεύει. Μέχρι να βρεθεί κάποιος που να μη φοβάται το «ολόκληρη».
