Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Αχ, δεν τους ξέρετε τους άντρες καθόλου κορίτσια, και θα σας μαλώσω…
Τι σου κοστίζει καμάρι μου, όταν μπει στο σπίτι να του δώσεις μια αγκαλιά; Τι σου κοστίζει να αφήσεις ό,τι κάνεις και να του ρίξεις ένα χαμόγελο, μαζί με ένα βλέμμα χαράς; Τι σου κοστίζει να του πεις μια όμορφη κουβέντα, ας πούμε, “χαίρομαι πολύ που είσαι εδώ”;
Έτσι ρε φιλενάδα, για να του δώσεις να καταλάβει πως είναι κάπως σημαντικός για σένα. Για να νιώσει πως κάποιος τον περιμένει και τον έχει προτεραιότητα. Για να μην αισθάνεται αόρατος, αδιάφορος, βάρος ή δεδομένος.
Γιατί εσείς οι γυναίκες έχετε ένα τρομερό ταλέντο, παραδεχτείτε το. Μπορεί να κάνετε ολόκληρη ανάλυση τριών ωρών για το αν σας είπε “καλημέρα” με τελεία ή χωρίς τελεία, αλλά μια αγκαλιά που θα μπορούσε να του αλλάξει ολόκληρη τη μέρα σας φαίνεται υπερβολή.
“Μα εγώ τον αγαπάω, δεν το ξέρει;” λες. Ε όχι κυρία μου δεν το ξέρει, δεν είναι και μέντιουμ, ούτε μυρίζει τα νύχια του!
Και δεν σου λέω να κρεμαστείς από τον λαιμό του κάθε φορά που ανοίγει η πόρτα. Μια αγκαλιά σου λέω. Ένα χαμόγελο. Ένα “ήρθες;” που να σημαίνει πραγματικά χάρηκα που ήρθες.
Γιατί ο άντρας αγάπες μου δεν θέλει να μπει στο σπίτι και να αισθανθεί ότι μόλις γύρισε από το περίπτερο κι απλώς ενημερώθηκε το σύστημα πως επέστρεψε.
Θέλει να καταλάβει ότι τον πρόσεξες. Ότι σου έλειψε. Ότι η παρουσία του μέσα στο σπίτι σου κάνει τη διαφορά.
Και μη μου πεις το άλλο το ωραίο, το κλασικό, “μα κάνω τόσα πράγματα γι’ αυτόν!”
Τα βλέπει κορίτσι μου, δεν είπε κανένας ότι δεν τα βλέπει. Αλλά άλλο να του σιδερώνεις το πουκάμισο κι άλλο να τον κοιτάξεις στα μάτια και να του πεις “χαίρομαι που είσαι εδώ”. Το ένα είναι δουλειά, το άλλο είναι σχέση!
Και κάπου εκεί την πατάτε.
Νομίζετε πως επειδή υπάρχει φαγητό στο ψυγείο, καθαρό σπίτι και πληρωμένο λογαριασμό, ο άνθρωπος αισθάνεται και αγαπημένος.
Αμ δε! Αυτό που του λείπει συνήθως δεν είναι το φαγητό, είναι το “έλα εδώ”.
Γιατί ο άντρας, αν δεν το ξέρεις, μπορεί να αντέξει πάρα πολλά. Την κούραση, τη δουλειά, τα ζόρια, την γκρίνια, ακόμη και εσένα όταν έχεις αποφασίσει να του εξηγήσεις για τεσσαρακοστή φορά το ίδιο πράγμα, λες κι είναι ηλίθιος. Αυτό που δύσκολα αντέχει όμως, είναι το να γυρίζει σπίτι και να αισθάνεται πως δεν έχει καμία σημασία αν γύρισε ή αν δεν γύρισε. Το να υπάρχει σπίτι και να το ξέρεις μόνο εκείνος κι εσύ να το αγνοείς.
Εκεί αρχίζει η ζημιά λοιπόν… Όταν ένας άνθρωπος πάψει να αισθάνεται επιθυμητός, σημαντικός και καλοδεχούμενος μέσα στη δική του σχέση, κάποια στιγμή θα αρχίσει να ψάχνει αλλού αυτά που δεν βρίσκει εκεί.
Και μετά θα ψάχνετε σύννεφο για να πέσετε, “μα πώς έγινε αυτό;”
Έτσι ακριβώς έγινε ρε φιλενάδα!
Δεν έγινε σε μία μέρα. Έγινε από χίλια μικρά “έλα μωρέ τώρα”, από χίλιες φορές που δεν σηκώθηκες από τον καναπέ, από χίλια βλέμματα που έλειπαν, από χίλιες αγκαλιές που περίμεναν και δεν ήρθαν ποτέ.
Και μη γελάς.
Ο άντρας μπορεί να μη σου ζητήσει ποτέ τίποτα από όλα αυτά, αλλά θα τα θυμάται όλα. Και κυρίως θα θυμάται την απουσία τους.
Οπότε, την επόμενη φορά που θα μπει από την πόρτα, άσε για δύο λεπτά το γαμήμενο το κινητό σου, το facebook, το πλυντήριο, τη σειρά και την τελευταία μεγάλη υπόθεση της γειτόνισσας.
Σήκω γαμώτη σου, για σένα είναι στο σπίτι, όχι γιατί είναι άστεγος. Πήγαινε κοντά του. Αγκάλιασέ τον, κάνε τον να νιώσει πως τον σέβεσαι, και πες του ένα απλό “χαίρομαι που είσαι εδώ”. Δεν θα σου πέσει ούτε η αξιοπρέπεια, ούτε η μύτη. Το αντίθετο μη σου πω, θα ανέβεις τόσο πολύ στα μάτια του, που αν έχεις υψοφοβία, θα σου κοπούν τα πόδια.
Και μπορεί, χωρίς να το καταλάβεις, να σώσεις κάτι τελικά, που εσύ νόμιζες πως ήταν δεδομένο…
