Γράφει ο Μιχάλης Στεφανίδης
Δεν έχεις ιδέα πόσο επικίνδυνο είναι αυτό που κάνεις. Κανείς δεν σου έδωσε ποτέ το δικαίωμα να μπαίνεις σε ξένες καρδιές, να τις αναστατώνεις και μετά να φεύγεις σαν να ήταν όλα ένα παιχνίδι που βαρέθηκες. Οι άνθρωποι δεν είναι το κενό σου διάλειμμα, ούτε το χόμπι σου όταν δεν ξέρεις πώς να γεμίσεις τον χρόνο σου.
Μου έδωσες λόγια, υποσχέσεις, βλέμματα που έμοιαζαν με αλήθεια. Και κάθε φορά που τα πίστευα, εσύ τα γύριζες πίσω, σαν να μην ειπώθηκαν ποτέ. Σαν να έπαιζες με την αφέλεια μου. Σαν να ήξερες πως θα μείνω εκεί, γιατί σε ήθελα, γιατί ένιωθα. Και το εκμεταλλεύτηκες.
Αυτό που δεν κατάλαβες ποτέ είναι πως κανένα συναίσθημα δεν είναι τυχαίο. Δεν ανάβει και δεν σβήνει με κουμπί. Δεν υπάρχει on-off για να παίζεις όπως θες. Όταν ανοίγεις χώρο στη ζωή κάποιου, γίνεσαι ευθύνη. Όταν δημιουργείς εικόνες στο μυαλό του, οφείλεις να ξέρεις ότι εκεί μέσα θα μείνουν για πάντα – είτε με τη μορφή αγάπης, είτε με τη μορφή πληγής.
Δεν ξέρω αν το έκανες γιατί φοβήθηκες, αν ήθελες απλώς να δεις πόσο μπορείς να γοητεύσεις ή αν απλά είχες ανάγκη να νιώσεις δυνατή πάνω στις αδυναμίες των άλλων. Ό,τι κι αν ήταν, κράτησέ το για τον εαυτό σου. Γιατί η ψυχή δεν είναι αρένα να δοκιμάζεις τα όπλα σου.
Και μην τολμήσεις να το δικαιολογήσεις λέγοντας «μα κι εμένα με πλήγωσαν». Δεν είναι άλλοθι ο πόνος σου για να πληγώσεις άλλους. Δεν είναι ισορροπία, δεν είναι εκδίκηση. Είναι φθηνότητα.
Η ζωή έχει τον δικό της τρόπο να ισορροπεί τις συμπεριφορές. Αυτό που δίνεις, αυτό θα πάρεις. Δεν το λέω για να σε φοβίσω, αλλά γιατί είναι η αλήθεια. Η αλαζονεία δεν μένει ποτέ ατιμώρητη. Στο τέλος γυρνάει πάντα πίσω. Κι όταν το κάνει, πονάει πιο πολύ απ’ όσο φαντάζεσαι.
Εγώ θα φύγω. Γιατί δεν θα γίνω ποτέ ένας ακόμη σταθμός στο δικό σου παιχνίδι. Και να θυμάσαι, οι καρδιές δεν είναι για να τις δοκιμάζεις. Είναι για να τις σέβεσαι. Όποιος το ξεχνάει, χάνει. Κι εσύ ήδη έχασες.
