Γράφει η Ηρώ Αναστασίου
Φεύγω και πάντα θα φεύγω απ’ ότι με πληγώνει.
Φεύγω για μένα αυτήν την φορά.
Άλλαξα, δεν θα ξαναβρείς εκείνη που ήξερες.
Εκείνη πληγώθηκε και την σκότωσα με τα ίδια μου τα χέρια.
Κοιτούσες μόνο τα δικά σου θέλω, για εσένα δεν υπήρχα.
Κι απ’ όπου περισσεύω φεύγω για πάντα.
Στην ουσία δεν πρέπει να σε στοιχειώνει η αγάπη.
Να σ’ απογειώνει πρέπει κι όχι πρέπει, τι σημαίνει πρέπει;
Πρέπει να μ’ αγαπάς;
Δεν θέλω να πρέπει μωρέ, θέλω να τ’ αξίζω.
Κι αν έκρινες ότι δεν αξίζω την αγάπη σου, δεν την θέλω, κράτησε την και μοίρασε την αλλού.
Δεν θα κατηγορήσω τον εαυτό μου άλλο, γιατί δεν άξιζα, γιατί δεν μπόρεσα, γιατί δεν μπόρεσες.
Δεν μπορέσαμε, γιατί η αγάπη είναι υπερβολή και μόνο όταν υπερβάλλεις αγαπάς αληθινά.
Κι εγώ σ’ αγάπησα αληθινά κι ας υπέρβαλα πολλές φορές.
Αν άξιζε να το ζήσουμε;
Φυσικά και άξιζε, γιατί το πάθος ήταν ανελέητο.
Ό,τι επιλέγεις ο ίδιος, πρέπει να το αντέχεις.
Να το φτάνεις μέχρι το τέλος. Αλλιώς, είναι λιποταξία..
Κι όταν φτάσεις πια στο τέλος, όταν δεις όλο το έργο που παίχτηκε
τότε, αν έχεις κότσια, ρίξε και μια μούντζα στα μούτρα σου.
Έτσι, για το γαμώτο.
Και να σου πω κάτι; Επειδή φεύγω, δεν σημαίνει ότι θα πάψω να σ’ αγαπώ.
Κάποια στιγμή θα σε ξεχάσω και τότε θα ‘ναι όλα αλλιώς.
Θα είναι όλα αλλιώς, γιατί θα αγαπάω τον εαυτό μου περισσότερο.
Γιατί για να σ’ αγαπήσω τον έβαλα στην άκρη.
Και δεν ξέρω αν μ’ αγάπησες καθόλου ή αν αισθάνθηκες κάτι.
Αλλά τώρα που φεύγω ξέρω ότι θα σου λείψω.
Γιατί στην ζωή δεν μετράνε τα βήματα που έκανες, ούτε τι παπούτσια φοράς.
Μετράει το αποτύπωμα που αφήνεις πίσω σου!
