Γράφει η Γεώρα
Πόσα πολλά θεώρησες πως ήθελα. Για πόσα «πολλά» του μυαλού σου με χρέωσες ; Για πόσα «και αν» δεν τόλμησες; Πόσες φορές υπέκυψες στο φόβο σου και πόσα «σ’αγαπώ» μέσα από το βλέμμα σου, μου είπες, με περίσσιο θάρρος.
Πόσες αγκαλιές μου στέρησες; Πόσα φιλιά χάθηκαν τις ανατολές και πόσα έμειναν με παράπονο τα βράδια περιμένοντας το ξημέρωμα, μήπως και μου τα χαρίσεις!
Πόσες στιγμές μας μπήκαν στην αναμονή; Πόσες πάγωσες γιατί θεωρούσες πως δεν μπορούσες να κάνεις μαζί μου; Πόσα χάδια για το λαιμό μου, έμειναν να κρέμονται από τα χείλη σου, αποζητώντας να ξαποστάσουν σε εμένα;
Πόσα βράδια η ζεστασιά του κορμιού μου κρύωνε μακριά σου, μέτρησες ποτέ; Και έχεις ιδέα πόσα χαμόγελα μου στέρησες, επειδή δεν σε έβλεπα; Και εκείνη η κτητική αντωνυμία, εκείνο το «μου» που συνόδευες πάντα το όνομά μου, στέκονται σε μια γωνιά με παράπονο στα μάτια, γιατί δεν βρίσκεται αγάπη για να κατοικήσει.
Πόσες προσπάθειες κάηκαν γιατί δεν έκανες ένα βήμα, να γίνει το άρωμά μου, πλέον δικό σου και πόσες φορές έφερες στα χείλη σου εκείνη την έκφραση «και αν σε πληγώσω;» Αυτή που μου στοίχιζε πάντα. Αυτή την έκφραση που δεν βρήκα τρόπο να την νικήσω. Αυτός ο φόβος της υπερβολικής αγάπης σου. Η εθελοτυφλία σου, όταν σου φώναζα, είμαι εδώ!
Πόσα κατηγορώ να ήξερες σου χρέωσα. Πόσα πήρα πίσω. Γιατί σ’αγαπούσα. Γιατί δεν είχα τη δύναμη να σου φορτώσω την απογοήτευσή μου. Γιατί σε ήθελα εγώ και κάθε κύτταρο του κορμιού μου. Γιατί μου έλειπε η χροιά της φωνής σου! Γιατί μου έλειπε το ηλίθιο χιούμορ σου και εκείνο το γελάκι σου το πονηρό όταν βρισκόμασταν οι δυο μας!
Και μας όρισες σε μια αναμονή γιατί δεν μπορείς ακόμα να ξεκαθαρίσεις τι νιώθεις ή το γεγονός πως νιώθεις. Γιατί είναι δύσκολο το άλμα είμαι με κάποιον μαζί. Γιατί ποτέ δεν είδες, πως το μόνο που ζητούσα, είναι εσένα και τίποτε άλλο. Αλλά με χρέωσες τόσα πολλά που το μυαλουδάκι σου θεωρούσε πως ήθελα. Ενώ εγώ είχα αποδεχτεί εσένα και ήθελα μόνο εσένα.
Σε κέρδισαν οι ανασφάλειές σου και τα σενάρια καταστροφής. Δεν με είδες ποτέ ή καλύτερα με είδες, μα δεν άντεξες γιατί όπως λέει και ο Μικρός Πρίγκιπας:
«Φυσικά και θα σε πληγώσω. Φυσικά και θα με πληγώσεις. Φυσικά και θα πληγώσουμε ο ένας τον άλλον. Αλλά αυτό ακριβώς σημαίνει το να υπάρχεις. Το να γίνεσαι Άνοιξη σημαίνει ότι δέχεσαι το ρίσκο να έρθει Χειμώνας. Το να γίνεσαι παρουσία σημαίνει το να δέχεσαι το ρίσκο της απουσίας…»
Και εσύ αυτό το ρίσκο δεν το άντεξες!
