Γράφει η Βίκυ Πλευρίτη.
Υπομονή, υπομονή, υπομονή. Υπομονή κάνεις μία, κάνεις δύο κάνεις τρεις και αυτές γιατί ανήκεις σε εκείνη την κατηγορία ανθρώπων, των “ανεκτικών”, κάποιοι δεν κάνουν ούτε μία!
“Κάνε υπομονή παιδάκι μου”, ποια κόρη δεν τό’χει ακούσει από τη μάνα της που και αυτή το είχε ακούσει από τη δική της;
Χρόνια σχέσεων, χρόνια γάμων συμβατικών με υπομονές και καταπιέσεις κάθε είδους. Χειριστικοί σύζυγοι, τοξικοί ενήλικοι, γόνοι ανθρώπων που, ενώ κάναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν, μεγάλωσαν τα παιδιά τους δίνοντας τους προβοσκίδες για να ρουφούν όσους τους αγαπήσουν.
«Ρουφήχτρες όλοι τους, ρουφήχτρες της αγάπης.»
«Δεν έχεις υπομονή γυναίκα, κάτι πρέπει να θυσιάσεις!» Ποια δεν το χει ακούσει από τον σύζυγο-σύντροφο της;
Όποια συγκαταλέγεται στις τυχερές (που δεν το χει ακούσει), παρακαλώ πολύ να σεβαστεί τον άνθρωπό της, μη σου πω να του κάνει και τεμενάδες. Να είναι ευγνώμων!
Κάνεις μια θυσία, κάνεις δύο, κάνεις τρεις. Και καταλήγεις να θυσιάζεις τον ίδιο σου τον εαυτό, τόσο που γίνεσαι μια θλιμμένη άλλη. Σίγουρα πάντως δεν είσαι εσύ.
Ε όχι ρε φίλε, κάπου κάτι έχεις καταλάβει λάθος. Για να είσαι εσύ αυτός που είσαι και για να παραμείνεις ο ίδιος και ατόφιος, όπως σε γέννησε και σε ανάθρεψε η μάνα σου. Για να έχεις μια γλάστρα σύντροφο και ακόλουθο σε ό,τι έχεις πλάσει εσύ στο μυαλό σου για το τι σημαίνει να είσαι άντρας, θα πρέπει εγώ να υπομένω και να θυσιάζομαι καθημερινά;
Και αφού μου λες ότι κάτι πρέπει να θυσιάσω, δώσε βάση γιατί έχει έρθει η ώρα που έχω κάτι να σου πω!
Δεν έχω να θυσιάσω τίποτε άλλο πια γιατί νιώθω άδεια, έχω φτάσει στο μηδέν και λίγο παρακάτω. Με ρούφηξες όλη, μου πήρες το χαμόγελό μου ενώ το δικό σου στέκει ακόμα εκεί, μια χαρά, αλώβητο και αγέρωχο.
Ξέχασα τι θα πει να είσαι γυναίκα, ξέχασα να κοιτάζομαι μέχρι και στον καθρέφτη. Αποφεύγω να κοιταχτώ γιατί αυτό που αντικρίζω, μόνο με λυπεί. Είναι το είδωλό μου, που στέκει εκεί απέναντί μου και μου φωνάζει “Είσαι δύστυχη, πρέπει κάτι να θυσιάσεις!”
Ε λοιπόν όντως κάτι θα θυσιάσω, για τελευταία όμως φορά, αλλά αυτή τη φορά θα το επιλέξω εγώ.
Αν κάτι πρέπει να θυσιάσω, θυσιάζω εσένα!
Για να μπορέσω να ξαναχτίσω τον εαυτό μου, για να γεννηθώ για δεύτερη φορά!
Μια νέα γυναίκα να γίνω, ένας καινούργιος άνθρωπος που επιλέγει μόνη της τις υπομονές και τις θυσίες που θα κάνει και όχι ό,τι της επιβάλλουν.
Και κάτι ακόμα. Η υπομονή από την επιμονή, ένα γράμμα διαφορά έχουν. Επιλέγω την επιμονή. Επιμονή να ζήσω ελεύθερα, επιμονή να ζήσω έστω και αν χρειαστεί να γκρεμίσω μια αυτοκρατορία αλλά, λιθαράκι λιθαράκι να ξαναστήσω το δικό μου κάστρο.
Και ξέρω ότι είναι εφικτό γιατί το έχω δει στην πράξη. Το δοκίμασα και πέτυχε!
