Στο νοτιότερο σημείο της Ελλάδας, μια πόλη είναι ξαπλωμένη νωχελικά μπροστά στη θάλασσα.
Στην αλλιώτικη αγκαλιά του Λιβυκού χαμογελάει ηλιόλουστη η Ιεράπετρα, μικρή, μα χωρίς ίχνος “επαρχίας” πάνω της.
Κοσμοπολίτικη και πρόσχαρη, νησιώτισσα και κεφάτη, στολίζει το ανατολικό άκρο της Κρήτης και.. συχνά πυκνά σε μπερδεύει..
Δεν ξέρεις, πράγματι, αν βρίσκεσαι στην υπέροχη μεγαλόνησο, ή σε κάποιο “Δωδεκάνησο”..
Τραγουδιστή η ομιλία της και αλαφροπάτητοι οι χοροί της, κουβαλάνε τη λασηθιώτικη αύρα σαν αεράκι μουσικό..
Η ρακή.. ένα φάρμακο για τα πάντα, ο ισχυρότερος εχθρός της κατάθλιψης.
Ρέει άφθονη και ποτίζει το κέφι, σε ξεδιψάει από την ξηρασία του τσιμέντου, που σ’ έσπρωξε ως εδώ..
Αν, δε, την παντρέψεις με το “λαντουριστό”, νιώθεις ύψιστος γευσιγνώστης, με σκήπτρα σου την κριθαροκουλούρα και το χρυσό ελαιόλαδο.
Η μάνα Γη και το άρωμα των λουλουδιών της, σε ένα μόνο πιάτο.
Η ζάχαρη εδώ γίνεται μέλι και η θάλασσα πανταχού παρούσα, μια γαληνεμένη, μια αφρισμένη, σύντροφος του βλέμματος.
Οι άνθρωποι είναι άνθρωποι και τα γέλια καλύπτουν το τσούγκρισμα των ποτηριών.
Το τοπίο, τη μια σου κόβει την ανάσα με την απείραχτη ομορφιά του και την άλλη μοιάζει τόσο γνώριμο, σαν να γύρισες μόλις σπίτι..
Τα πεύκα αρωματίζουν τον αέρα σαν ιδέα, το αγιόκλημα και οι μπουκαμβίλιες οργιάζουν.
Οι φοίνικες και οι μπανανιές σε ταξιδεύουν ακόμη νοτιότερα, πλέοντας νοερά προς την επόμενη στεριά, τις μυστηριώδεις μεσογειακές ακτές της Αφρικής..
Το μόνο που θα συναντήσεις στο ενδιάμεσο, είναι η Χρυσή ή Γαϊδουρονήσι, το μοναδικό σε φυσική ομορφιά νησάκι, άσπρη άμμος και καταγάλανα νερά, γεμάτα κοράλλια.. Η Καραϊβική στην Ελλάδα..
Άγιος Νικόλαος, Σητεία, Μόχλος, Αγία Φωτιά, Αχλιά, Φαράγγι Χα και τόσα άλλα μέρη, που κουβαλάς μέσα σου, μέχρι να ξανάρθεις..
Γιατί, από την Κρήτη γυρίζεις, μα δεν επιστρέφεις ποτέ..
