Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης
Αξίζεις.
Όχι επειδή το λέω εγώ. Αλλά επειδή είσαι εσύ.
Αξίζεις κάποιον που να σε κοιτάει και να νιώθει τύχη. Όχι καθήκον.
Που να μη σου υπόσχεται τον κόσμο, αλλά να σου χτίζει κάτι δικό σας, μέρα με τη μέρα.
Αξίζεις να σε φροντίζουν χωρίς να χρειάζεται να το ζητάς.
Να σου χαϊδεύουν το πρόσωπο όταν κουράζεσαι και να σε φιλάνε σαν να σε βλέπουν πρώτη φορά.
Να σου ανοίγουν πόρτες και καρδιές.
Να σε αγγίζουν με σεβασμό, όχι απλώς με χέρια.
Αξίζεις να νιώθεις ελεύθερη.
Να λες τι θες, τι φοβάσαι, τι ονειρεύεσαι, και να μη σε κάνουν να νιώθεις υπερβολική.
Να μπορείς να είσαι ολόκληρη. Όχι φιλτραρισμένη. Όχι βολική.
Αξίζεις να παίρνεις τόσα από έναν άνθρωπο, που όταν έρθει κάποιος με μισά, σαν να σου κάνει χάρη, να μπορείς να γελάσεις και να φύγεις.
Γιατί δεν γεννήθηκες για να συμβιβαστείς.
Γεννήθηκες για να λάμπεις — ακόμα κι όταν ξεχνάς πόσο φως κουβαλάς.
Αξίζεις κάποιον που να στο αποδεικνύει κάθε μέρα.
Όχι με λόγια, αλλά με μικρές, σταθερές πράξεις.
Κάποιον που δεν θα σε κρατήσει απλώς δίπλα του, αλλά θα παλέψει για να σε κρατήσει.
