Γράφει ο Άγγελος Μοναχικός.
Χαϊδεύω μια σκέψη σαν ανάμνηση που δεν θα ζήσω ποτέ..
Αγκαλιάζω μια απώθηση για να ξελαχταρίσω την αφή μου..
Φιλάω μια σκιά για να απαλύνω το άγγιγμα της γεύσης μου..
Σε κάθε όχι, ένα ακόμη μη!
Κι ο πόθος σου να με κυριεύει σαν την ηρεμία του αγριμιού..
Έμαθα να είμαι ο κυνηγός της ζωής,να βάζω εγώ τους ρόλους στο παιχνίδι,κι εσύ σαν πρωταρχικός Έρωτας,να σιωπήσεις για να ζήσεις ότι με θέληση σου προσφέρω..
Ένα χάδι..
Μια καυτή ανάσα στον λαιμό..
Μια τυραννία τόσο διαφορετική..
Μην ζητήσεις έλεος και οίκτο,δεν έχει ο Έρωτας μου μάτια μου,ούτε κοροϊδία έχει..!
Αντέχεις να σ’ ερωτευτώ..;
Αντέχεις να γίνουμε ένα..;
Αν ναι, σώπασε και ξέρω τον δρόμο σου..
Αν όχι,διώξε με μακριά και μη μου στερείς τον Έρωτα!
Υπάρχουν άνθρωποι που διψάνε εκεί έξω για δαύτον!
LoveLetters
