Γράφει η Αντζέλικα Θεοφανίδη
Τα δέκα χρόνια φιλίας, τα τέσσερα χρόνια σχέσης, τα είκοσι χρόνια γάμου. Δεν ήταν χάσιμο χρόνου. Κανένας άνθρωπος, όσο σκάρτος και να ήταν, δεν ήταν λάθος. Ήταν εξάλλου όλοι επιλογές σου, καλές ή κακές, το έδειξε η πορεία.
Έπρεπε να γνωρίσεις όλους τους λάθους ανθρώπους για να μπορέσεις να μάθεις εσένα. Πρέπει να τους πεις ένα μεγάλο ευχαριστώ που σε βοήθησαν και σε οδήγησαν στο ποιος είσαι σήμερα.
Όλοι αυτοί σε λύγισαν, σε γονάτισαν, αλλά εσύ κατάφερες να σηκωθείς και να μαζέψεις τα κομμάτια σου, που τόσο περίτεχνα σου ξέσκισαν τα αρπακτικά. Τα μάζεψες και τα κόλλησες τόσο καλά που κανένα θηρίο δεν θα τολμήσει να τα βάλει μαζί σου.
Να τους ευχαριστείς λοιπόν, γιατί χάρη σε αυτούς δυνάμωσες και έμαθες πως όσο και να μη το θες, οι άνθρωποι φεύγουν. Πρέπει να φύγουν, για να έρθουν άλλοι που θα θέλουν εσένα και όχι τι έχεις να τους προσφέρεις.
Ο χρόνος τους βάζει όλους στη θέση τους. Αυτοί που δεν άξιζαν τον δικό σου, δεν είναι στο παρόν σου για κάποιο λόγο. Να έχεις εμπιστοσύνη σε αυτό τον λόγο.
Τώρα μπορεί να μη τον βλέπεις αλλά στο μέλλον, θα σου είναι ξεκάθαρο γιατί ο κάθε άνθρωπος που έφυγε, έφυγε γιατί δεν είχε καμία θέση στο παρόν σου και ούτε στο μέλλον σου.
Για αυτόν τον λόγο μη κλαις τον χαμένο χρόνο, γιατί δεν είναι χαμένος. Κερδισμένος είσαι εσύ και ο χρόνος σου. Κράτα καλά γιατί όπως λέει και ένας αγαπημένος στίχος, ο χαμένος τα παίρνει όλα!
