Γράφουν ο Γιώργος Καραγεώργος και η Ματίνα Νικάκη
Εκείνος:
Μέρες που είναι, ας τους μιλήσουμε για αγάπη αληθινή κορίτσι μου!
Νομίζω πως καλύτερα από τον Χριστό μας, δεν μας την δίδαξε κανένας την αγάπη, ούτε οι γονείς μας, ούτε οι παππούδες μας, ούτε κι οι δάσκαλοί μας.
Πιστεύω πως όπως το έκανε ο Χριστός, κανένας άλλος δεν θα μπορούσε να μας μάθει να αγαπάμε.
Μονάχα Εκείνος, μέσα από πράξεις, κι όχι στα λόγια, μας μίλησε για υπομονή κι επιμονή, για την προσπάθεια, την πίστη στα πιστεύω και στα θέλω της ψυχής μας.
Μονάχα Εκείνος, μέσα από έργα, κι όχι με λόγια, μας μίλησε για τα πάθη, τα λάθη, την προδοσία και την θυσία του εγώ μας.
Μονάχα Αυτός μας είπε, μέσα από κάνω, κι όχι από λέω, για την συγχώρεση, την κατανόηση, το μεγαλείο του δεν εγκαταλείπω την πορεία μου.
Μόνο Αυτός το έκανε εκείνο το, “σταυρώστε Με, σκοτώστε Με, τελειώστε Με, Εγώ θα συνεχίσω να αγαπάω”.
Μόνο Αυτός μας έδειξε, πως η όποια Ανάσταση, έρχεται όταν θα μάθεις επιτέλους να αγαπάς!
Τι λες κορίτσι μου, πάμε να τους μιλήσουμε για Ανάσταση;
Εκείνη:
Πάμε να τους μιλήσουμε, ναι!
Εμείς που μείναμε πιστοί στο δρόμο που χάραξε Αυτός.
Που δεν κακιωσαμε τελικά με κανένα Ιούδα που σταύρωσε στο δρόμο μας. Σαν άνθρωποι θυμωσαμε, μα τελικά σταθήκαμε ανίκανοι να μην αγαπάμε κι αυτές τις αδύναμες και πονεμένες ψυχουλες.
Που κουβαλήσαμε τους Σταυρούς μας με σκυμμένο το κεφάλι, αλλά περήφανα μέχρι την κορυφή του δικού μας Γολγοθά. Που στην πονεμένη μας πορεία κοιτάξαμε να ξαλαφρωσουμε κι άλλες πλάτες, γιατί τέτοιοι είμαστε.
Που μας κάρφωσαν ψηλά στο δικό μας Σταυρό, χέρια που τα γνωρίζαμε. Χέρια που είχαμε φιλήσει και κλάψει μέσα τους, έχοντας ακουμπήσει την ψυχή μας πάνω τους.
Που εμπιστευτηκαμε τη χάρη Του όμως κι ελπισαμε στην Ανάσταση τη δική μας.
Είδες ψυχή μου;
Εμάς τους δυο αντάμωσε, για ν’ αναστηθεί ο ένας μέσα απ’ την αγάπη του άλλου.
Γιατί Αυτός ξέρει.
Γιατί Αυτός είναι η αγάπη η ίδια!
Κι αν έπρεπε από άλλα τόσα δεινά να διαβώ για να βρεθώ στο δρόμο σου, άχνα δε θα έβγαζα.
