Γράφει η Σοφία Δημητριάδου
Η αγάπη είναι σκληρή, άκαρδη και αδιάφορη για την κατάσταση της ζωής σου. Αν σε συναντήσει, απλά σε χτυπάει, χωρίς δεύτερη σκέψη.
Εισχωρεί στην ζωή σου με τέτοια ταχύτητα που δεν προλαβαίνεις να αμυνθείς..
Είναι απίστευτα θορυβώδης και έντονα διεκδικητική.
Όσους περισσότερους τοίχους σηκώνεις για να την αποφύγεις τόσο πιο έντονα σε πονάει. Σε πιέζει να την αφήσεις να περάσει, να την βάλεις στην ζωή σου, να της ανοιχτείς και να της δοθείς ολοκληρωτικά.
Εσύ όμως συνεχίζεις να την αποφεύγει και να την απαξιώνεις, με αποτέλεσμα απλά να πληγώνεσαι, χωρίς να καταλαβαίνεις πώς.
Κάποια στιγμή μου είχε πεις ότι όσους άφησες να μπουν τρόμαξαν όταν σε είδαν και έφυγαν. Η αλήθεια είναι όμως, ότι εσύ ήσουν αυτός που τρόμαξε και τους έδιωξες, όπως έκανες και με εμένα.
Είδαν μία ταραγμένη ψυχή και αυτή η αναστάτωση που αντίκρισαν τους τρόμαξε. Ήταν όμως η αρχή του ταξιδιού. Αν κοιτούσαν λίγο βαθύτερα, αν τους άφηνες εσύ να προχωρήσουν λίγο παραπέρα από τις αμφιβολίες και τις φοβίες σου και τους έδινες την άδεια να σε πλησιάσουν , να σε αγγίξουν, τότε όλα θα ήταν διαφορετικά.
Οι ίδιοι άνθρωποι που τρόμαξαν, θα σε αγκάλιαζαν όσο πιο σφιχτά μπορούσαν. Θα σε ποθούσαν και θα σε κοιτούσαν με το πιο γλυκό τους βλέμμα. Θα χάραζαν το όνομα σου στις κενές ακόμα σελίδες τους. Θα σε αγαπούσαν και τότε θα καταλάβαινες πραγματικά την δύναμη της αγάπης.
Τα ταραγμένα σου και αδιάφορα μέχρι τώρα σχέδια, θα έπαιρναν νόημα, όχι γιατί θα άλλαζαν αλλά γιατί πλέον θα τα έβλεπες με μία άλλη ματιά.
Γι’ αυτό την επόμενη φορά που κάποιος θα θελήσει να μπει στην ζωή σου, μην τον τρομάξεις, μην φοβηθείς και κυρίως, μην αντισταθείς. Όταν η αγάπη σε προσεγγίζει άφησέ την να σε ταξιδέψει, να σε καθηλώσει και μετά, πες μου αν άξιζε.
