Γράφει η Νόνη Διολή
Μόνη σε ένα άδειο σπίτι με ανοιχτά παράθυρα τραγουδάει δυνατά και χορεύει
Γέμισε άδειες κούτες το σαλόνι
και μια καινούργια θέα απ’ το μπαλκόνι
Μυρίζει αλλιώτικος αέρας εδώ μέσα
νανανανανανανανανα
Ω, ναι μυρίζει αλλιώτικος αέρας εδώ μέσα, φρέσκος, καθαρός γιατί δεν είσαι πια εδώ να τον μολύνεις με την παρουσία σου!
Ω, ναι τώρα θα περνώ και μόνη μου καλά, θα τα καταφέρνω μια χαρά, μου είσαι πλέον περιττός που λέει και το άλλο τραγουδάκι.
Ανέκαθεν μου ήσουν περιττός, τώρα ήρθε η ώρα να στο θυροκολλήσω κιόλας για να το βλέπεις και να το χαίρεσαι!
Δρόμο, ξουτ, μακριά! Θα σου έλεγα να μου επιστρέψεις και όλο το χρόνο που έχασα μαζί σου, αλλά δυστυχώς βλέπεις αυτό δεν γίνεται.
Anyway, δεν μπορώ να κάνω τίποτα για το παρελθόν, μπορώ όμως να κάνω για το παρόν και για το μέλλον, για το δικό μου το παρόν και για το δικό μου μέλλον.
Το κάνω ήδη δηλαδή.
Φεύγω μακριά σου, πολύ μακριά σου, όσο μπορώ πιο μακριά σου!
Μακριά από την αρνητική σου ενέργεια.
Μακριά από την γκρίνια σου.
Μακριά από τη μιζέρια σου.
Μακριά από τα πικρόχολα λόγια σου.
Μακριά σου, τρέχω όσο μπορώ πιο μακριά από εσένα τώρα που μπορώ, τώρα που τα πόδια μου ακόμα με κρατάνε.
Τρέχω μακριά σου και με τα χίλια και πάνω στα δεκάποντα μου που ποτέ δε σου άρεσαν.
Τρέχω μακριά σου ντυμένη με τη μαύρη pencil φούστα μου και το κατάμαυρο πουκάμισό μου που μισούσες και χασκογέλαγες κοροϊδευτικά κάθε φορά που τα φορούσα λέγοντας μου ότι είμαι σαν κοράκι.
Φεύγω και εκεί που πάω, δεν θα ακούω ούτε την ενοχλητική σου φωνή, ούτε το άγαρμπο ροχαλητό σου, ούτε την καν την ανάσα σου!
Φεύγω και παίρνω μαζί μου μόνο το χαμόγελό μου, αυτό που τόσο καιρό μου είχες στερήσει.
Φεύγω και παίρνω μαζί μου όλη μου τη θετική ενέργεια, αυτή που δεν άφηνες να γεμίσει το χώρο που ζούσα και προσπαθούσα να αναπνέω.
Φεύγω και παίρνω μαζί μου τα τραγούδια και τις μουσικές μου που σε ενοχλούσαν και μου έκλεινες το ραδιόφωνο να μην μπορώ να τραγουδήσω. Αλλά εγώ και τραγουδούσα α καπέλα ή με τ’ ακουστικά στ΄ αυτιά και χόρευα και ας με κορόιδευες και ας έκλεινες τα παράθυρα να μη με ακούσουν και μη με δουν οι γείτονες.
Φεύγω και αφήνω πίσω μου όλες τι δυσάρεστες αναμνήσεις μου μαζί σου, όλες τις γρατζουνιές και τις πληγές που έκανες στο σώμα μου και στην ψυχή μου.
Φεύγω και παίρνω μαζί μου το χρόνο μου, τις ήμερες μου, τις ώρες μου, τα δευτερόλεπτά μου, το παρόν μου και το μέλλον μου για να τα ζήσω όπως θέλω εγώ.
Φεύγω και εκεί που πάω θα βάζω το ραδιόφωνο στη διαπασών και θα χορεύω και θα έχω όλες τις πόρτες και όλα τα παράθυρα ανοιχτά και θα τραγουδάω και θα χορεύω αλλά κυρίως θα γελάω πολύ και δυνατά, ν΄ ακούγομαι παντού, να με ακούνε όλοι!
Συνεχίζει να τραγουδάει δυνατά και να χορεύει
Κι έτσι όπως μπαίνει απ’ τα παράθυρα το φως
χαίρω πολύ μου λέει ο καινούργιος μου εαυτός
