Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Όπως κάθε φορά που έρχεσαι, έτσι και τώρα. Αυτό που τρελαίνεται το μέσα μου. Δεν έχει σημασία αν φαίνεσαι στα μάτια μου ή όχι, γιατί είσαι πάντα μέσα τους. Οι λέξεις δεν έχουν καμία σημασία. Σημασία έχουν τα μάτια σου, η επαφή σου πάνω μου, μέσα μου. Όλα μου χοροπηδάνε, όπως όταν στα παιδιά παίρνεις παγωτό.
Έτσι, σαν εκείνη την εμφάνιση τη μια στο τόσο. Έτσι σαν μια εμφάνιση στην οθόνη του κινητού μου. Χωρίς να σκεφτώ, μου ξεφεύγει το “σ’ αγαπώ” όπου και αν είμαι, ότι και αν κάνω. Σαν εκείνους τους τρελούς που μιλάνε μόνοι τους στο δρόμο και χαζογελάνε. “Την καημένη” θα σκέφτονται. Ναι, εγώ είμαι αυτή η τρελή και με γεια μου με χαρά μου. Μόνο για εσένα και με πολύ μεγάλη δόση τρέλας.
Μπορεί και να έχω πολύ καιρό να σε δω, να σε νιώσω, αλλά κάθε φορά που έρχεσαι είναι σαν την πρώτη φορά. Όπως όταν σκάνε οι αναμνήσεις στο μυαλό μου από το πουθενά. Έτσι, γιατί είδα κάτι και σε σκέφτηκα. Μου είπαν κάτι ή μύρισα τη μυρωδιά σου. Ναι, για δευτερόλεπτα. Φτάνουν για να θυμηθώ όλα τα υπέροχα του κόσμου μου, του κόσμου σου, του κόσμου μας.
Να έτσι, όπως και τότε που έφυγες, μα δεν άργησες να γυρίσεις. Πάντα γύριζες, πάντα θα γυρίζεις, γιατί… Δεν υπάρχει γιατί στους εραστές ούτε στις αδελφές ψυχές. Είναι πάντα και για πάντα ο ένας μέσα στον άλλο. Πάντα και για πάντα γυρνάνε και μένουν μαζί για όσο. Δεν έχει σημασία το πόσο αλλά ο λόγος που είναι μαζί και αυτός είναι πιο βαρύς από οποιαδήποτε κουβέντα ή συνάντηση.
Πάντα θα γυρνάς και πάντα θα γυρνάω.
Πάντα θα περιμένεις και πάντα θα περιμένω.
Για πάντα, όσο βαρύ και αν ακούγεται.
