Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Πάλι από την αρχή!
Ήρθες πάλι ξανά και αυτή τη φορά όχι μόνο μέσα στο μυαλό μου αλλά παντού.
Εκεί που νόμιζα πως όλα τελείωσαν, πως όλα τελείωναν όχι σαν μια ανάμνηση και μόνο αλλά σαν ένα τέλος μέσα μου.
Έτσι πάλι όπως πάντα άλλωστε έκανες την εμφάνισή σου. Θα ήταν η τελευταία;
Δεν θα ήταν! Ποτέ δεν υπάρχει τελευταία για αυτό που νιώθουμε. Δεν πεθαίνει έτσι απλά με μια λέξη η αγάπη αγάπη μου. Ποτέ δεν θα είναι η τελευταία γιατί πολύ απλά δεν θέλουμε να τελειώσει όλο αυτό που μας κρατά ζωντανούς. Όλο αυτό που μας ενώνει. Μας ενώνει σαν ένα μαγικό, κρυφό σύννεφο που καταλαβαίνει πότε είμαστε έτοιμοι να φύγουμε και μας κρατά πίσω με ένα δυνατό κρότο σαν εκείνο το δυνατό μπουμπουνητό της καταιγίδας. Την αστραπή που μπαίνει μέσα μας για να μας ξυπνήσει από τον εφιάλτη του φευγιού.
Ποιος λέει πως έρχεται το τέλος όταν το πεις. Τη σημασία έχουν οι λέξεις; Σημασία έχει να μην πεθάνει αυτό που κρύβεις μέσα σου. Και ξέρεις κάτι. Ξέρεις να το κρύβεις καλά και να το πνίγεις αλλά η καρδιά σου ξέρει πως λες ψέματα. Μα φαίνεται στα μάτια. Τα μάτια δεν κρύβονται. Δεν μπορείς να με κοροϊδέψεις γιατί σαν τα κοιτάω βλέπω τα μέσα σου. Σαν ακτινογραφία είναι μάτια μου.
Πόσο πολύ θέλουμε να μείνουμε αλλά φεύγουμε σαν κυνηγημένοι κάθε ίδια φορά που τα μάτια μας αντικρίζονται. Πόσο θέλουμε να βγάλουμε ότι κρύβουμε μέσα μας αλλά…
Ποιο αλλά και ποιο γιατί μας κρατάει; Θα μάθουμε ποτέ ή θα περάσουν και άλλα χρόνια έτσι;
Δεν ξέρω και δεν θέλω να μάθω παρά μόνο να ακολουθήσω τα βήματά σου και όπου με βγάλει. Δεν μπορεί. Κάπου θα μας βγάλει. Δεν ξέρω αν θα είναι πάνω στον λαμπερό ήλιο ή μέσα στην δυνατή καταιγίδα, πραγματικά δεν ξέρω. Το μόνο που ξέρω είναι πως όπου και να μας βγάλει θα είναι εκεί στο μαγικό μαζί. Αυτό το μαζί που δεν περιγράφεται ούτε με λέξεις ούτε με τίποτα διάολε.
Εκείνο εκεί που φωνάζει πως τίποτα άλλο δεν έχει σημασία παρά μόνο να ξυπνάω και να βλέπω τα μάτια σου. Να σε σκέπτομαι και να χαμογελάω. Να, έτσι, σαν τώρα!
Δεν διώχνεις ότι δεν θέλεις να φύγει από μέσα σου. Το κρατάς εκεί ζωγραφισμένο πάνω στην ψυχή σου σαν τατουάζ.
Τα τατουάζ δεν σβήνουν. Μένουν χαραγμένα για μια ζωή.
Μια ζωή που είναι και θα είναι για πάντα μέσα σου!
