Γράφει η Νάνσυ Δημητρακοπούλου
Κι έρχεται εκείνη η μέρα του χρόνου που είναι η πιο σημαντική της ζωής σου, η μέρα που σαν σήμερα πριν από μερικά χρόνια ήρθες σ’ αυτόν τον κόσμο. Είναι τα γενέθλια σου κι εσύ αντί να είσαι μες στην τρελή χαρά, πέφτεις ψυχολογικά. Όχι τόσο επειδή βάζεις στους ώμους σου άλλον έναν χρόνο, αλλά επειδή νιώθεις μόνη σου.
Τέτοια μέρα πρέπει να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που αγαπάς και σε αγαπούν, που νοιάζονται πραγματικά για σένα και θέλουν να σε βλέπουν ευτυχισμένη. Μα πως να είσαι χαρούμενη όταν κάτι σου λείπει;; Όταν νιώθεις μέσα σου ένα κενό που μεγαλώνει κάθε μέρα σιγά σιγά κι ακόμα περισσότερο τη συγκεκριμένη μέρα.
Δεν είναι εύκολο να προσποιείσαι σε όλους πως είσαι ξέγνοιαστη και χαρούμενη. Κάποιοι καταλαβαίνουν το θέατρο που παίζεις και προσπαθούν να σε παρηγορήσουν με διάφορα συμπονετικά λόγια, αλλά αυτά δεν αρκούν. Τα λόγια δεν μπορούν να καλύψουν την άδεια αγκαλιά, ούτε να γιατρέψουν τις πληγές που έχεις στην καρδιά σου από την απουσία του.
Το καλύτερο δώρο για σένα είναι να είναι εκείνος εδώ, μαζί σου, δίπλα σου. Ειδικά σήμερα τον χρειάζεσαι περισσότερο από ποτέ. Και τι δε θα έδινες να έρθει έστω και για λίγο, μόνο και μόνο για να σε δει, να σε πάρει μια αγκαλιά, να σου δώσει ένα φιλί και να σου πει “χρόνια σου πολλά κοριτσάκι μου”. Κι ύστερα ας φύγει πάλι.
Κι έτσι απλά όλα γύρω σου θα αλλάξουν, θα αποκτήσουν νόημα κι εσύ γιορτινή διάθεση κι η μέρα αυτή θα γίνει και πάλι ξεχωριστή για σένα. Όλα θα γίνουν πιο φωτεινά και τότε, ναι, θα έχεις αγγίξει την απόλυτη ευτυχία. Αρκεί να δεις αυτόν τον άνθρωπο, έστω και για λίγο. Να νιώσεις την αγάπη του κι ότι είσαι ακόμα σημαντική γι’ αυτόν.
