Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης
Για δες με καλά ρε μάγκα, πώς με κόβεις;
Σου μοιάζω για κορόιδο; Σου φαίνομαι για αφελής ή ότι κουβαλάω καντάρια χαζομάρας στην καμπούρα μου;
Ακόμα δεν κατάλαβες ότι μεταξύ μας ο μόνος βλάκας είσαι εσύ;
Με υποτίμησες νομίζοντας πως το φιλότιμό μου, είναι η αδυναμία μου.
Κι εγώ το μόνο που έκανα, ήταν να σε αφήνω να λες το παραμύθι σου και να κάνω ότι το πιστεύω.
Να σε ακούω, να σου χαμογελάω, να ξέρω την αλήθεια και να σε αφήνω να νομίζεις πως με παίζεις.
Μάντεψε.. ξέρω και το παιχνίδι, και το πώς θα παίξεις.
Εσύ δεν ξέρεις πως το παιχνίδι παίζεται όσο θέλω, για όσο θέλω και το κυριότερο;
Για όσο σου επιτρέπω να υπάρχεις!
Σου δίνω χρόνο με τη σιωπή μου γιατί μόλις ανοίξω το στόμα μου.. τότε θα μπούμε σε άλλα λημέρια και θα μάθεις ένα καινούριο τρόπο να παίζεις κρυφτό!
Αυτό του “κρύψου να μην σε βρω”.
Σε αφήνω για τόσο, όσο θέλω.
Σου επιτρέπω γιατί έχει πλάκα να σε βλέπω να ξευτιλίζεσαι.
Σου δίνω χρόνο για να τελειώσεις το μονόπρακτο και να καταλάβεις από το γιουχάρισμα του τέλους, πως ήταν και κακοπαιγμένο, και κακοσκηνοθετημένο.. και φτηνό!
Ξέρεις, δεν ήθελα να σε λυπηθώ.
Ήθελα να παίξουμε ίσος προς ίσο και να σου κατεβάσω το βλέμμα.. μα σύντομα κατάλαβα πως αυτό μπορούν να το κάνουν μόνο άνθρωποι με συναίσθηση, κι εσύ δεν έχεις καμία!
Κι αυτό που δεν κατάλαβες ποτέ βλάκα μου, είναι πως όλα αρκούσε να τα ζητήσεις.
Πως άνθρωποι σαν κι εμένα, με φιλότιμο και γεναιοδωρία, απλά, θα σου έδινα.
Θα σου έδινα κι από το υστέρημά μου, θα σου έδινα κι από εκείνα που μπορεί να μην είχα.
Όμως αποφάσισες να παίξεις με λάθος τρόπο, σε λάθος χρόνο.. κι έχασες.
Και τώρα, βλάκα μου, τα έχασες όλα..
Η αλήθεια βγήκε κι εγώ δεν χρειάστηκε να κάνω τίποτα..
Μόνο να περιμένω… να ξεγυμνωθείς, όπως κάθε καλός βλάκας!
Και τώρα μάθε, πως ο καλός, δεν είναι μαλάκας.
Ο καλός, είναι κατ’ επιλογήν!
Μπορεί να είναι τα πάντα, αλλά επιλέγει να είναι καλός.
Εντάξει;
