Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης.
Παίξαμε και χάσαμε μάγκα.
Το παιχνίδι ήταν στημένο από την αρχή και χάθηκε στο “αμοιβαίο”.
Όταν δεν υπάρχει το αμοιβαίο, σταμάτα να προσπαθείς.
Δεν υπάρχει περίπτωση να δημιουργήσεις αμοιβαία αισθήματα.
Αυτά ή υπάρχουν ή δεν υπάρχουν.
Δεν μπορείς να εκβιάσεις το “κι εγώ” κι αν το εκβιάσεις, αν το κλέψεις, πάλι θα είναι σαν να μην το άκουσες.
Γιατί το αμοιβαίο, είναι να κουμπώνουν οι αγκαλιές χωρίς κόπο. Χωρίς χρόνο. Χωρίς προσπάθεια.
Αμοιβαίο, είναι τα δάχτυλα που μπλέκονται μαζί και δεν τα τραβάς πίσω.
Αμοιβαίο, είναι να σε σκέφτεται τις ώρες που πνίγεται. Τις ώρες που κανονικά “δεν μπορεί” κι όμως, για σένα, να μπορεί να στείλει δυο λέξεις.
Αμοιβαίο, είναι οι λέξεις χωρίς σκέψη και το φιλί χωρίς πρόγραμμα.
Το άγγιγμα που δεν είναι προμελετημένο και το χάδι που ξεσηκώνει όλες τις αισθήσεις ακόμα κι αν είστε μέσα σε δεκάδες κόσμου.
Το αμοιβαίο, δεν το νικά κανείς.
Το αμοιβαίο, δεν φοβάται φαντάσματα, δεν κωλώνει μπροστά σε δυσκολίες και διαγράφει κάθε παρελθόν.
Το αμοιβαίο, δεν κοιτάει πίσω. Δεν θυμάται το πίσω. Δεν το αφορά το πριν. Κοιτάει μόνο μπροστά..
Μόνο τότε αξίζει να παλεύεις.
Μόνο τότε αξίζει να προσπαθείς.
Αν δεν είναι αμοιβαίο, γίνεται απωθημένο, εμμονή, όμως δεν είναι έρωτας!
Γι’αυτό μάζευ’τα και δίνε του όσο προλαβαίνεις.
Πώς το λένε οι Κατσιμιχαίοι;
Με το κεφάλι μου ψηλά και την ψυχή στα πόδια..
Ε, έτσι κι εσύ! Μάζευ’τα και προχώρα! Με όση αξιοπρέπεια σου έχει απομείνει.
