δήμητρα αποστολοπούλου

Γράφει η Δήμητρα Αποστολοπούλου. Από εσένα θα θυμάμαι τα μάτια γεμάτα φως. Τα χέρια τα τραχιά από τις δουλειές. Το γέλιο σου. Τη μυρωδιά σου. Τις σιωπές σου. Θα θυμάμαι…

Γράφει η Δήμητρα Αποστολοπούλου. Όσο πλησιάζει η μέρα για να γίνει ο απολογισμός της χρονιάς που μόλις πέρασε, τόσο η καρδιά χτυπάει διαφορετικά. Λίγο αυτή την φορά, αλλά και πάλι…

Γράφει η Δήμητρα Αποστολοπούλου. Πόσες φορές έπαιξες με την φλόγα και κάηκες; Πήδηξες με φόρα μέσα της και όσο καιγόταν το πετσί σου τόσο σαν κάτι να σε τράβαγε να…

Γράφει η Δήμητρα Αποστολοπούλου. Κάποτε φοβόμουν ότι θα μεγαλώσω. Θα μεγαλώσω και θα αλλάξω. Μετά φοβόμουν ότι δεν θα προλάβω να μεγαλώσω. Ότι δεν θα προλάβω να ζήσω. Και τώρα;…

Γράφει η Δήμητρα Αποστολοπούλου. Παίζω όλα μου τα χαρτιά. Έτσι συνήθιζα τουλάχιστον. Τώρα τελευταία όμως τα καίω. Βάζω φωτιά και τα καίω. Τα καίω. Τα πρέπει μου. Τα θέλω μου.…

Γράφει η Δήμητρα Αποστολοπούλου. Βιάζεσαι γιατί νιώθεις τον χρόνο να τρέχει και έχεις τόσα πολλά ακόμα να κάνεις. Πιέζεσαι να κάνεις πράγματα γιατί θέλεις να αφήσεις πίσω σου μια ιστορία.…

Γράφει η Δήμητρα Αποστολοπούλου. Είχα κάποτε μια φοβία. Που με κρατούσε αλυσοδεμένη, έρμαιο του στοιχήματος που είχα βάλει με τον εαυτό μου. Και όσο προσπαθούσα να ξεπεράσω αυτή μου την…

Γράφει η Δήμητρα Αποστολοπούλου. Γιατί σε όλα τα πράγματα στην ζωή μας πρέπει να βάζουμε τίτλο; Γιατί έχουμε συνηθίσει να βάζουμε τίτλους σε ανθρώπους; Η “κοντή”, “ψηλή”, “χοντρή”, “μαύρη”, “κινέζα”,…

Γράφει η Δήμητρα Αποστολοπούλου. Εγώ εδώ. Εσύ εκεί. Και στο ενδιάμεσο κάποια χιλιόμετρα να γεμίζουν τα κενά ανάμεσά μας. Έξω εγώ. Μέσα εσύ. Και στον αέρα γνώριμα αρώματα να υπενθυμίζουν…

Γράφει η Δήμητρα Αποστολοπούλου. – Άσε με να γράψω για εσένα! – Μην λες βλακείες! Γράψε κάτι άλλο! – Δεν θέλω κάτι άλλο. Εγώ για εσένα θέλω να γράψω! –…