Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Μην ανησυχείς λέει ο σοφός λαός.
Όλα καλά θα πάνε.
Αισιοδοξία…
Όλα καλά, κι ας πονάει το μυαλό, όλα καλά κι ας υποφέρει η καρδιά.
Κι ας είναι η σκέψη νύχτα μέρα στο άλλο μισό της ζωής σου.
Κι ας παίζει παιχνίδια η φαντασία σου.
Κι ας τρως στο μέτωπο σφαλιάρες από τον ίδιο σου τον εαυτό ώστε να συνέλθεις.
Μην ανησυχείς για τους άλλους, φωνάζει μια ακόμη παράξενη βραχνή φωνή.
Αυτοί παλεύουν με τα δικά τους φαντάσματα.
Έχουν την ευκαιρία να δώσουν τον δικό τους αγώνα, με όποιο κόστος.
Το ίδιο λένε κι αυτοί για σένα.
Γινόμαστε όλοι παράλληλες γραμμές, φοβόμαστε να αγγίξουμε ο ένας τον άλλον μην τυχόν και κολλήσουμε το ίδιο σκοτάδι…
Κοιταζόμαστε με κλειστά μάτια.
Μα η ρουφιάνα η βραχνή φωνή δεν σταματά.
Μας σιγοψιθυρίζει τώρα πως γενναιότητα δεν είναι να μην πονάς, αλλά να αντέχεις το βάρος της δικής σου ύπαρξης χωρίς να ζητάς από τους άλλους να γίνουν πατερίτσα σου.
Μα εσύ συνεχίζεις κι έχεις τα μάτια κλειστά…
Η φαντασία σου, που πριν λίγο σε βασάνιζε, έχει άλλη οπτική.
«Όλα καλά θα πάνε», λες τώρα και το πιστεύεις.
Και αυτή τη φορά, η σφαλιάρα στο μέτωπο δεν είναι για να συνέλθεις, αλλά για να θυμηθείς πως είσαι ζωντανός άνθρωπος.
Γιατί τελικά, τον αγώνα δεν τον δίνεις για να κερδίσεις τους άλλους, αλλά για να συμφιλιωθείς με τον εαυτό σου!
