Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Δεν πληγώνει η αγάπη. Θα μπορούσε να είναι αξίωμα, όπως λέμε στα μαθηματικά. Αυτό που πονάει, που πληγώνει, που απογοητεύει είναι οι λάθος επιλογές. Το άδειασμα που νιώθεις όταν “ποντάρεις” συναισθηματικά σε κάποιον και αυτός αποδεικνύεται κατώτερος των προσδοκιών σου. Σαν να κάνεις “all in” και να πας “κουβά”.
Αν η αγάπη πονούσε, δε θα την επιζητούσαν όλοι. Ο άνθρωπος, όταν αγαπά και αγαπιέται, ανθίζει. Τα μάτια του λάμπουν, η διάθεσή του είναι όμορφη, η ψυχή του είναι γεμάτη από όμορφα συναισθήματα. Με την αγάπη μαθαίνει κανείς τη δοτικότητα και την ενσυναίσθηση, στοιχεία που αποτελούν τα θεμέλια της προσωπικής μας εξέλιξης.
Στην αγάπη όμως πρέπει να είσαι τυχερός, να κάνεις τη σωστή επιλογή. Μπορεί να έχεις μέσα σου πολύ όμορφα πράγματα, αλλά να τα δίνεις σε ανθρώπους που δεν τα αξίζουν ή δεν μπορούν να τα “καταλάβουν”.
Οι λάθος επιλογές μπορεί να καθορίσουν την περαιτέρω στάση σου. Μπορεί να γίνεις τόσο κυνικός, που η λέξη αγάπη να μην σου λέει πια τίποτα ή να συνεχίζεις να αναζητάς το όμορφο, μέχρι αυτό να σου κλείσει το μάτι (όσο ζω, ελπίζω, έλεγαν οι αρχαίοι Λατίνοι).
Αντί να αποφεύγεις, λοιπόν, την αγάπη, να την “δαιμονοποιείς” ή να μην την πιστεύεις πια, προσπάθησε να κάνεις σωστές επιλογές. Αν πέσεις έξω, συνέχισε να ψάχνεις μέχρι να βρεις το σωστό.
Χωρίς αγάπη δε ζεις, απλά υπάρχεις. Να το θυμάσαι αυτό.
