Γράφει η αναγνώστρια Ε.Δ
Θέλει να ζήσει
Θέλει να αγαπήσει
Θέλει να γελάσει
Θέλει να δώσει, όσα δεν ένοιωσε μικρή
Μικρή, ναι ήταν κάποτε μικρή όπου μεγάλωσε με μισή καρδιά
Έχει μια μαμά, είχε ένα μπαμπά
Μπαμπάς, τι δύσκολη λέξη για εκείνη.
Τον είχε, δεν τον είχε, δεν γνωρίστηκαν καλά ποτέ… δεν πρόλαβαν.
Απλά μια μέρα εξαφανίστηκε και μετά από 10 χρόνια έφυγε για πάντα.
Λίγο πριν το τέλος, του μίλησε λιγάκι… εκείνος σε κώμα.
Το τέλος αυτής της δύσκολης σχέσης τελικά τελείωσε μ έναν αποχαιρετισμό…
Εκεί σ’ αυτό που το λένε…τελευταία κατοικία.
Στάθηκε από πάνω του κρατώντας ένα λευκό τριαντάφυλλο, δίπλα της πάντα η μάνα και ο αδερφός…
Το δάκρυ της μισής της καρδιάς κύλισε και το παράπονο…
«Κρίμα πατέρα που δεν γνωριστήκαμε ποτέ»
Ήταν καλός αλλά δεν ήξερε να δείξει την αγάπη του… και εκείνη… μη νομίζεις… κάπου το έχανε!
Από τότε σημάνανε όλες οι αλλαγές
Άκουγε τη λέξη μπαμπάς και χαμογελούσε…
Το μόνο που την πλήγωνε; Ο φόβος της απόρριψης
Εμπιστοσύνη ναι, στο τέλος αποτυχία.
Στις σκιές των φόβων της για πολλά χρόνια
Η δύναμή της; το τέλος των αντοχών της… το τέλος για πολλά!
Και όμως,
Ήθελε να ζήσει
Ήθελε να αγαπήσει
Ήθελε να γελάσει….
Και όσο να την ακολουθούσετο κακό αίσθημα της απόρριψης και του φόβου εκείνη θα εξακολουθεί να αγαπά…
Και ξέρεις γιατί κύριε απόρριψη, κύριε φόβε;
Γιατί για καθετί που της συμβαίνει… όλο και κάτι κερδίζει!
Τι;
Ζει γιατί αισθάνεται…
Αγαπάει, πονάει, νοιώθει, κλαίει τουλάχιστον όμως… ζει!!!
Η αλήθεια μου…
LoveLetters
