Γράφει η Αστέρω
Δεν το ξέρεις, αλλά κουβαλάς πάνω σου κάτι που δε διεκδικεί χώρο. Δε φωνάζει. Δεν υπόσχεται. Υπάρχει. Και αυτό ακριβώς είναι που τρομάζει. Γιατί δεν προσπαθείς να γίνεις σπίτι. Είσαι.
Τα μάτια σου δεν έχουν εκείνη τη γυαλάδα της ανάγκης. Δεν ψάχνουν να πιαστούν από κάποιον για να σωθούν. Κοιτούν σταθερά σαν να έχουν αποδεχτεί ότι οι άνθρωποι έρχονται με ρωγμές, όχι με βεβαιότητες. Και μέσα σε αυτό το βλέμμα υπάρχει χώρος. Όχι άνεση, χώρος. Για όλα όσα δε λέγονται.
Δε χρειάζεται να με ρωτήσεις από πού έρχομαι. Δε χρειάζεται να με μάθεις για να με δεχτείς. Με αφήνεις να σταθώ απέναντί σου χωρίς ρόλο, χωρίς άμυνα, χωρίς αφήγημα. Σαν να λες «Μπορείς να είσαι εδώ όπως είσαι». Κι αυτό είναι πιο σπάνιο από αγάπη.
Γιατί εσύ δεν ωραιοποιείς. Δεν προσποιείσαι ότι όλα θα πάνε καλά. Δεν υπόσχεσαι ότι δε θα πονέσει. Απλώς δε φεύγεις όταν ο άλλος δείχνει τον πιο άβολο εαυτό του. Κι αυτό, όσο απλό κι αν ακούγεται, είναι ριζοσπαστικό.
Το σπίτι που κουβαλάς δεν έχει διακόσμηση. Έχει σιωπές που δεν πιέζουν να γεμίσουν. Έχει βλέμματα που δεν αποφεύγουν το ένα το άλλο όταν η αλήθεια βαραίνει. Έχει την αντοχή να μείνει, όχι τη φιλοδοξία να εντυπωσιάσει.
Τη στιγμή που θα κοιτάξω τα μάτια σου δε θα σημαίνει ότι όλα έγιναν εύκολα. Θα σημαίνει ότι κάποιος επέλεξε να μη χτίσει τοίχους. Ότι κάποιος αντέχει να είναι παρών με όλες τις δυσκολίες που έρχονται. Ότι υπάρχει ένα σημείο στον κόσμο όπου δε χρειάζεται να αποδεικνύεις την αξία σου για να μείνεις.
Ίσως να μη στο πω ποτέ. Ίσως να μη το καταλάβεις καν. Αλλά τη στιγμή που θα συναντηθούν τα βλέμματά μας και δε θα χρειαστεί να φύγει κανείς, τότε θα έχει συμβεί κάτι σπάνιο.
Κάποιος θα έχει φτάσει σπίτι, επειδή εσύ δε φοβήθηκες την αλήθεια του.
