Κάτι συμβαίνει, το ξέρεις, το διαισθάνεσαι… Μέρες τώρα νιώθεις έναν περίεργο εκνευρισμό, που δε μπορείς να εξηγήσεις. Κοιτάζεις γύρω σου, παρατηρείς τα γεγονότα και προσπαθείς να καταλάβεις.
Για άλλη μια φορά μπερδεύεσαι, οι μνήμες έντονες ακόμα στο μυαλό σου μα τα σημάδια δε μπορείς να τα αγνοήσεις. Είναι πολλά, γύρω σου, μέσα σου… Βρίσκονται όλα εδώ μπροστά σου μπερδεμένα και πρέπει να τα βάλεις σε μια τάξη. Τόσα κομματάκια σκορπισμένα στα πόδια σου, κι εσύ απλά τα κοιτάς και δεν ξέρεις τι να κάνεις.
Μήπως να τα ξεχωρίσεις; Για προσπάθησε… Σε μια μεριά τα κομμάτια της καρδιάς σου, λίγο πιο πέρα τα κομμάτια της ζωής σου και τέλος τα καινούρια, εκείνα που συνθέτουν το παρόν, αυτό που σχηματίζεται ερήμην σου και επιμένεις να το αγνοείς.
Κι εσύ εδώ, σε μια γωνίτσα, τα κοιτάς. Και σκέφτεσαι, θυμάσαι, πονάς, θυμώνεις, ελπίζεις, ονειρεύεσαι… Για στάσου, μην παρασύρεσαι σε σκέψεις αδιέξοδες, οι απαντήσεις είναι όλες εδώ, μπροστά σου. Αρκεί να βάλεις τα κομμάτια στη σειρά, να τα ενώσεις και να φτιάξεις την εικόνα.
Όλα είναι εδώ, μα δε μπορείς να τα διακρίνεις καθαρά. Σαν ένα πέπλο μυστηρίου να καλύπτει τη ζωή σου και να θολώνει την εικόνα. Ή μήπως είναι τα δάκρυα που θολώνουν τα μάτια σου που βουρκώνουν;
Βαθιά ανάσα… Πάμε πάλι απ’ την αρχή. Θέλεις το χρόνο σου, δε βιάζεσαι να πάρεις αποφάσεις. Φοβάσαι μήπως βγάλεις λάθος συμπεράσματα και περιμένεις τα καινούρια σημάδια. Μα οι σκέψεις στήνουν χορό στο μυαλό σου, δε σ’ αφήνουν να ησυχάσεις. Και η καρδιά σου έχει χάσει το ρυθμό της, σα να συμμερίζεται την αναστάτωσή σου και χτυπάει συναγερμό. Γιατί δε νιώθεις πια εκείνο το γλυκό, το γνώριμο χτυποκάρδι, που έκανε τα γόνατά σου να λυγίζουν. Αυτός ο χτύπος έχει μια πρωτόγνωρη ένταση, μια αγωνία, σα να σε προετοιμάζει για κάτι, αλλά τι;
Σκύβεις δειλά και ξεχωρίζεις τα κομμάτια. Κι αρχίζεις να συνθέτεις την εικόνα της ζωής σου. Χωρίς ν’ ακολουθείς τη μνήμη σου. Μόνο το ένστικτο σε οδηγεί να τα ταιριάξεις. Ακολουθείς τη διαίσθησή σου, αυτή που πάντα αγνοούσες γιατί επέλεγες ν’ ακούς τη λογική. Μα τώρα ξέρεις πως η λογική έπεσε πολλές φορές έξω, η διαίσθηση ποτέ. Και τώρα αφήνεις τη διαίσθηση να σε οδηγήσει κι εσύ ακολουθείς. Και το puzzle σιγά σιγά παίρνει μορφή.
Και ξαφνικά η εικόνα ολοκληρώνεται. Είναι όλα εδώ, μπροστά στα μάτια σου. Βλέπεις; Δεν ήταν τόσο δύσκολο τελικά. Ξαφνιάζεσαι. Μα πώς…; Πότε έγιναν όλα αυτά; Κι εσύ τι κάνεις;
Νιώθεις να αδειάζεις…σαν να τελείωσαν όλα τώρα δα…ή μήπως τώρα το κατάλαβες εσύ; Θέλεις να μείνεις μόνη σου, να μαζευτείς σε μια γωνίτσα για να επουλώσεις τις πληγές σου… Να κρύψεις το πρόσωπό σου στα χέρια σου και να αφήσεις επιτέλους τα δάκρυα να κυλήσουν ελεύθερα στο πρόσωπό σου, μήπως παρασύρουν και τον πόνο και μπορέσεις να πάρεις ανάσα…
Παύση… Σιωπή… Κι εσύ κοιτάζεις την εικόνα που σχημάτισες κα κλαις. Μα τι περίεργο, αυτό το κλάμα είναι διαφορετικό, έχει μια ένταση, ένα ξέσπασμα που ποτέ μέχρι τώρα δεν είχες νιώσει. Σα να σαρώνει όλο το είναι σου και να παρασύρει όλα όσα σε πόνεσαν, όλη την πίκρα και την απογοήτευση που ένιωθες. Κι αφήνει την καρδιά σου άδεια, καθαρή, ελεύθερη να επανέλθει σ’ ένα ρυθμό δικό σου, ολοδικό σου!
Ένα χαμόγελο δειλό αχνοφαίνεται στο πρόσωπό σου. Για κοίτα, τα κατάφερες τελικά! Όλοι οι δαίμονες που τόσο καιρό σε κυνηγούσαν ζαρώνουν μπροστά στα μάτια σου, συρρικνώνονται. Και τι περίεργο, δεν τους φοβάσαι πια.
Κάποια στιγμή βούτηξες στα βαθιά και βούλιαξες. Μα έμαθες κολύμπι και τώρα ανεβαίνεις ξανά στην επιφάνεια. Παίρνεις βαθιά ανάσα και εισπνέεις όλο το οξυγόνο που στερήθηκες τόσο καιρό που κράταγες την αναπνοή σου επειδή φοβόσουν. Κι αν έχει πότε πότε κύματα μαθαίνεις σιγά σιγά να τα δαμάζεις.
Μη σταματάς. Κανείς δεν είπε ότι θα είναι εύκολο. Θέλει δύναμη κι επιμονή. Πονάς, η ψυχή σου είναι γεμάτη σημάδια που δε θα σβήσουν ποτέ. Μα μη φοβάσαι. Κάθε σημάδι θα σου θυμίζει τις μάχες που έδωσες και κατάφερες να επιβιώσεις, κάθε πόνος θα σου θυμίζει πόσες φορές έπεσες πάνω στα συντρίμμια σου και κατάφερες να ξανασηκωθείς. Και κάθε φορά που ένα νέο κύμα θα σε σκεπάζει, εσύ θα βγαίνεις ξανά στην επιφάνεια, θα παίρνεις μια βαθιά ανάσα και θα χαμογελάς…και θα λες «Τα κατάφερα κι αυτή τη φορά!». Γιατί η δύναμή σου βρίσκεται ακριβώς σ’ αυτή την προσπάθεια, το νόημα της ζωής βρίσκεται σ’ αυτή τη μάχη που τώρα πρέπει να δώσεις.
Και κάποια στιγμή θα θυμάσαι χωρίς να πονάς. Κάποια στιγμή όλο αυτό θα μοιάζει μ’ ένα όνειρο κακό, μ’ έναν εφιάλτη που τελείωσε στο πρώτο αχνό φως της αυγής. Κάποια στιγμή οι ακτίνες του ήλιου θα χαϊδέψουν το πρόσωπό σου και θα στεγνώσουν τα δάκρυα.
Γι’ αυτό σου λέω, μη φοβάσαι, χαμογέλα! Τα καλύτερα έρχονται!
Συναισθηματική και εσωστρεφής, γεμάτη όνειρα κι επιθυμίες ανεκπλήρωτες. Ποτέ δεν τα πήγα καλά με τη λογική κι η γνώμη των άλλων δε με νοιάζει. Πάντα ακολουθώ το δρόμο της καρδιάς και παθιάζομαι με ό,τι αγαπώ. Ξεκίνησα να γράφω σε μια παρόρμηση της στιγμής, για να εκφράσω όλα όσα δεν τολμούσα να πω… και συνεχίζω, ελπίζοντας ότι κάποτε θα καταφέρω να δαμάσω τους δαίμονές μου!
