Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Σε έμαθα να αγαπάς. Σε έμαθα πώς είναι να μοιράζεσαι τα βράδια σου, να αφήνεις χώρο για τον άλλον, να μην φοβάσαι να πεις «μου λείπεις» χωρίς να το καταπίνεις. Σε δίδαξα την τρυφερότητα, τη σταθερότητα, τον τρόπο που η αγάπη δεν είναι φόβος αλλά ελευθερία. Και εσύ, σαν καλός μαθητής, κράτησες όλα τα μαθήματα. Τα σημείωσες μέσα σου, τα έκανες κτήμα σου. Μόνο που όταν ήρθε η ώρα να τα εφαρμόσεις, πήγες να τα δώσεις αλλού.
Κι εδώ είναι το πιο σκληρό κομμάτι: εγώ έγινα το προπαρασκευαστικό σου έτος στον έρωτα. Έσπασα το κεφάλι μου για να ξεκλειδώσω την καρδιά σου, να σου δείξω ότι δεν είναι ντροπή να νοιάζεσαι, ότι δεν είναι αδυναμία να χαμηλώνεις τον τόνο της φωνής και να μιλάς γλυκά. Και μόλις το έμαθες, δεν είχες καμία διάθεση να το δώσεις πίσω σε μένα. Ήθελες να δοκιμάσεις τις νέες σου «ικανότητες» σε καινούργιο έδαφος, σε άλλη γυναίκα.
Δεν ξέρω αν υπάρχει πιο ειρωνική προδοσία από αυτή. Να γίνεσαι δασκάλα στην ίδια την αγάπη και τελικά να βλέπεις το «μαθητή» να αποφοίτα και να πηγαίνει αλλού, αφήνοντάς σε με τα άδεια χέρια και τη γεμάτη μνήμη. Ίσως να το είχα καταλάβει από νωρίς. Από τις στιγμές που η αλήθεια μου έμοιαζε υπερβολική για σένα, που τα «μαθαίνω» σου είχαν πάντα μισή διάθεση. Αλλά είχα ελπίσει. Και η ελπίδα πάντα τυφλώνει.
Ξέρω πως κάποτε, όταν η φρεσκάδα θα φύγει και οι λέξεις δεν θα σου βγαίνουν με την ίδια αθωότητα, θα θυμηθείς ποια σε έμαθε όλα αυτά. Και δεν θα μπορείς να το πεις σε κανέναν. Δεν θα μπορείς να το παραδεχτείς. Θα το ξέρεις όμως. Θα σε στοιχειώνει κάθε φορά που θα προσπαθείς να αγαπήσεις με τρόπους που δεν ήξερες πριν από μένα.
Κι εγώ; Εγώ δεν μετανιώνω. Γιατί εγώ ξέρω ότι έδωσα αγάπη αληθινή, όχι δανεική. Αν κάποτε σου φανεί λίγη ή αν θες να τη δοκιμάσεις αλλού, είναι δική σου επιλογή. Εγώ θα μείνω με την περηφάνια πως, όσο κράτησε, σε έμαθα να αγαπάς.
Κι αυτό, μάτια μου, δεν μπορεί να στο μάθει καμία άλλη.
