Γράφει ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος
Πόσο πολύ μου αρέσουν τα απλά συναισθήματα, αυτά που δεν μπερδεύονται μεταξύ τους μέσα στην μέρα.
Εκείνα που δεν χρειάζονται μαντάρισμα.
Συναισθήματα που ξεκινούν από την ανατολή μέχρι την δύση του ήλιου και ύστερα ακολουθούν το ίδιο όνειρο κάθε βράδυ σκεπασμένα με ένα σεντόνι.
Ένα σεντόνι αρκεί να είναι καθαρό.
Μου αρέσουν τα απλά συναισθήματα, αυτά που γιγαντώνονται στο άγγιγμα της αγάπης.
Που δεν χρειάζεται να αποδείξεις ότι είσαι ο γίγαντας του παραμυθιού.
Συναισθήματα που να μην βολτάρουν στα στενά της απιστίας, και με δάκρυα κροκοδείλια.
Πόσο πολύ μου αρέσουν τα απλά συναισθήματα που δημιουργεί η αγάπη, αυτή που σε κάνει να δίνεις κομμάτια απ’ την ψυχή σου που δεν γνώριζες ότι υπήρχαν μέσα σου για να μοιράσεις απλόχερα.
Ρε μην κρεμάτε πάνω στην αγάπη μία ταμπέλα που γράφει “υπομονή”.
Υπομονή για όσα μαρτύρια τραβά ο καθένας μας, με τον άνθρωπο που έχουμε στο πλευρό μας. Μάθαμε να ονομάζουμε αγάπη έναν εχθρό που πήρε τα απλά συναισθήματα και έχτισε μια αλαζονεία συμφερόντων γύρω απ’ τον εαυτό τους.
Η αγάπη έχει σίγουρα δυσκολίες, αλλά όταν η μόνη πραγματική δυσκολία είναι ο διπλανός σου, τότε δεν μιλάμε για αγάπη αλλά για μία κατακραυγή του εσωτερικού σου κόσμου που ασφυκτιά να αναπνεύσει.
Πόσο πολύ μου αρέσουν τα απλά πράγματα που δημιουργούνται μέσα απ’ τα συναισθήματα που προκαλεί η αγάπη.
Αυτά που με κάνουν να νιώθω την σιγουριά και την μοναδικότητα του εαυτού μου όταν είμαι κοντά σε όποια αγαπώ, γιατί η αγάπη γίνεται η πύλη ενός μαγικού κόσμου που κατοικούν τα όνειρα μου.
Είμαι εδώ αλλά χωρίς υπομονή μόνο με τα όνειρα μου.
