Γράφει η Νεφέλη
Καλά, σοβαρά μιλάς τώρα;
Στέκεσαι μπροστά μου κι έχεις το θράσος να με ρωτάς τι έκανα μέχρι τώρα εγώ για σένα;
Χωρίς τσίπα; Χωρίς ντροπή με ρωτάς;
Άκου να σου πω. Δεν θα αρχίσω να απαριθμώ όσα απλόχερα σου χάρισα και δυστυχώς δεν τα άξιζες. Όχι.
Όμως, ένα θα σου πω. Λυπάμαι.
Εσύ, δεν είσαι άντρας. Ένας ξεφτίλας είσαι και μην με κοιτάς με μάτια γουρλωμένα.
Μάθε λοιπόν, ότι ο άντρας ο αληθινός, αυτός που έχει καρδιά και μπέσα δεν ρωτάει ποτέ μια γυναίκα τι έχει κάνει εκείνη γι’αυτόν.
Ο άντρας ο αληθινός, ξέρει! Γνωρίζει πολύ καλά και νιώθει πώς να φερθεί σε μια γυναίκα. Κι εσύ κατά πώς φαίνεται δεν ξέρεις.
Δήθεν κύριος, της οκάς είσαι.
Και φεύγοντας, στο φτωχό σου το μυαλό, κράτησε μόνο πως είμαι εκείνη που σε αποκάλεσε “ξεφτίλα” γιατί αυτό σου άξιζε τελικά.
Δεν αντέχω πια, ούτε να σε βλέπω.
