Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης
Δεν με ρώτησε αν ήμουν έτοιμος. Δεν περίμενε να κλείσω εκκρεμότητες, να τακτοποιήσω το παρελθόν, να βεβαιωθώ ότι δεν θα πληγωθώ ξανά. Μπήκε χωρίς προειδοποίηση και ανακάτεψε ό,τι νόμιζα σταθερό. Μετέφερε προτεραιότητες, άλλαξε ρυθμούς, γκρέμισε βεβαιότητες που θεωρούσα ακλόνητες.
Πίστευα πως ελέγχω τη ζωή μου. Πως ξέρω τι θέλω, τι δεν αντέχω, μέχρι πού φτάνω. Κι ύστερα εμφανίστηκες εσύ και όλο αυτό το οικοδόμημα άρχισε να τρίζει. Όχι επειδή είμαι αδύναμος. Αλλά επειδή ο έρωτας δεν λειτουργεί με όρους ασφάλειας.
Δεν έρχεται με συμβόλαιο. Δεν διαπραγματεύεται. Δεν ρωτά “συμφωνείς;”. Σε βρίσκει απροετοίμαστο και εγκαθίσταται. Στη σκέψη σου. Στη διαδρομή προς το σπίτι. Στον τρόπο που ξυπνάς και στο πρώτο όνομα που σου έρχεται στο μυαλό.
Προσπάθησα να τον βάλω σε τάξη. Να πω ότι δεν είναι η κατάλληλη στιγμή. Ότι έχω μάθει από τα λάθη μου. Ότι δεν θέλω να χάσω ξανά τον έλεγχο. Ο έρωτας δεν ενδιαφέρεται για τις άμυνές μου. Αν είναι αληθινός, επιμένει μέχρι να παραδεχτώ ότι κάτι μέσα μου έχει ήδη μετακινηθεί.
Είναι βίαιος χωρίς να φωνάζει. Δεν σπάει πόρτες, αλλά αλλάζει το τοπίο. Με κάνει να θέλω περισσότερα απ’ όσα είχα συνηθίσει να ζητάω. Με εκθέτει. Με φέρνει αντιμέτωπο με φόβους που νόμιζα ότι είχα ξεπεράσει.
Και αυτό είναι που με τρομάζει.
Γιατί όταν εισβάλλει, δεν κρατάς αποστάσεις. Δεν μετράς ρίσκα. Δεν σχεδιάζεις επόμενες κινήσεις. Ζεις. Με ένταση. Με πιθανότητα να χάσεις. Με πιθανότητα να κερδίσεις κάτι που δεν υπολόγιζες.
Ο έρωτας δεν είναι βολικός. Δεν είναι λογικός. Είναι ανατροπή. Είναι η στιγμή που καταλαβαίνω ότι δεν μπορώ να μείνω αμέτοχος απέναντί σου.
Κι αν προσπαθήσω να τον κρατήσω έξω, θα μου θυμίζει πως βρίσκεται ήδη μέσα.
Ο έρωτας δεν ζητά άδεια. Γιατί δεν είναι απόφαση. Είναι γεγονός. Και όταν συμβεί, δεν με ρωτά αν συμφωνώ. Με αλλάζει.
