Γράφει η Ιωάννα Ιακωβίδου
Έχουμε έναν ανοιχτό λογαριασμό οι δυο μας.
Γιατί βλέπεις εγώ σου εμπιστεύτηκα τη ραγισμένη μου καρδιά.
Σου έδειξα πως είναι να σε αγαπούν.
Να νοιάζονται για σένα χωρίς να περιμένουν ανταλλάγματα.
Σε κοίταξα στα μάτια με το πιο ζεστό μου βλέμμα.
Σε αγκάλιασα με τέτοια δύναμη για να μη μείνει μέσα σου τίποτα σπασμένο.
Και τα κατάφερα, εσύ κόλλησες τα μέσα σου, γέμισες με αγάπη και βεβαιότητα πως την άξιζες.
Είδες πιο όμορφο τον κόσμο μέσα από τα μάτια μου.
Στηρίχτηκες να σηκωθείς όσες φορές είχες πέσει.
Και βγήκες από την σαπίλα αυτού του κόσμου που πίστευες πως τίποτα καλό δεν έχει πιά.
Και μετά σαν ξανά γεννήθηκες, τράβηξες το χέρι σου από το δικό μου.
Δεν ήξερες που ήθελες να πας, σου φαινόμουν λίγη, μικρή κι ασήμαντα όσα σου πρόσφερα.
Σήμερα λοιπόν δε θα μιλήσουμε για την ευκαιρία που μου ζήτησες.
Αλλά γι’αυτα που μου χρωστάς.
Θα κλείσουμε τον λογαριασμό μας. Γιατί οι ψυχές δεν είναι παιχνίδια.
Μου χρωστάς ένα βλέμμα ζεστό και γεμάτο αγάπη, μια αγκαλιά τέτοια που να κολλήσουν μέσα μου, όσα έσπασες με τη έπαρση σου, τη μαγκιά σου και την αδιαφορία σου.
Μου χρωστάς μια ειλικρινή εξομολόγηση για όσα ένιωσες όσο εγώ σε αγαπούσα.
Μου χρωστάς μια απάντηση αντρίκια, για όλα τα μισόλογα που είπες.
Για όλα τα δε ξέρω που ξεστόμισες και όλες τις νύχτες που με άφησες μετέωρη από μια κλωστή.
Για όλες τις αμφιβολίες που με γέμισες, ενώ εγώ σου έδινα τη σιγουριά που ζητούσες απελπισμένα.
Μου χρωστάς ένα τέλος με αξιοπρέπεια, χωρίς πισωγυρίσματα και ψεύτικες ελπίδες.
Χωρίς αναμονές που πονάνε.
Όσοι αγαπούν δεν διακινδυνεύουν να χάσουν τον άνθρωπο τους.
Όσοι αγαπούν ξέρουν τι θέλουν.
Μου χρωστάς να κλείσουμε οριστικά τους λογαριασμούς μας, γιατί οι πραγματικοί άντρες δε φοβούνται, μα ούτε παίζουν με τις γυναίκες που τους αγάπησαν με όλη τους την ψυχή!
